Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Langstaartnimf
Langstaartnimf | Aglaiocercus kingii
Long-tailed Sylph | Silfo colilargo | Silfo-de-cauda-longa
De langstaartnimf is een kolibrie van de randen van het bergbos in de Andes, waarvan het mannetje een staart heeft die langer is dan zijn lichaam. De staart is diep gevorkt en glanst blauw tot violet. Het is een van de meest verbreide kolibries van de middelste hoogten in het gidsgebied en komt ook voor in tuinen en struikgewas.
Geluid
Een droog, zoemend dzzt en een reeks korte, raspende tonen, vaak bij achtervolgingen. In de vlucht is een zacht gezoem van de vleugels te horen.
Opname: Bernabé López-Lanus (Colección de Sonidos Ambientales - Instituto Humboldt) — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
Mannetje 16–19 cm inclusief de staart, vrouwtje 9–10 cm; de snavel is kort, recht en zwart. Het mannetje is donkergroen, met een glinsterend groene kruin en bij de meeste vormen een kleine blauwe keelvlek. De zeer lange, diep gevorkte staart glanst blauw tot paarsviolet, aan de punt soms groenachtig. Het vrouwtje heeft eveneens een glinsterend groene kruin, een witte, groen gestippelde keel en roodbruine onderdelen; haar staart is veel korter, gevorkt en blauwachtig. Jongen lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
De violetstaartnimf Aglaiocercus coelestis leeft op de westflank, meestal lager; het mannetje heeft een violet-purperen staart met blauwgroene punten, en het vrouwtje heeft een witte borstband tussen keel en roodbruine buik. De zwartstaartkomeetkolibrie Lesbia victoriae en de groenstaartkomeetkolibrie Lesbia nuna hebben ook lange staarten, maar zijn lichter gebouwd, met witachtige, groen gevlekte onderdelen en een dunnere staart, en leven in opener, droger terrein. Het vlagstaartwitpluimbroekje Ocreatus underwoodii is veel kleiner, met witte beenpluimen en staartveren met peddelvormige uiteinden.
Leefgebied
Randen en open plekken van vochtig bergbos en nevelwoud, secundaire groei, struweel, hagen en tuinen, ruwweg tussen 1200 en 3000 m. Zoekt nectar aan bloemen in de lagere en middelste lagen en vangt veel kleine insecten, vaak in de vlucht of van bladeren. Het nest is een overdekte bal van mos met een ingang aan de zijkant, meestal tegen een talud of aan een hangende tak.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in alle drie de cordilleras, vooral op de oostflanken en in de dalen tussen de ketens. In Ecuador op de oostflank van de Andes en plaatselijk in het noordwesten. In Peru langs de oostflank over de hele lengte van het land. In Bolivia op de oostflank in La Paz, Cochabamba en Santa Cruz. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in de bergen van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Langs bosranden, wegbermen en tuinen op de oostflank, zoals rond Papallacta en Baeza in Ecuador of Manu in Peru. De mannetjes zitten vaak op een vrijstaande tak; de lange staart is ook in de vlucht te zien.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort verdraagt verstoord en halfopen terrein en komt ook in tuinen voor, maar is voor een deel afhankelijk van de bosrand in het bergbos.
Wetenschappelijke naam
Aglaiocercus kingii | (Lesson, 1832)
Lesson beschreef de soort in 1832 als Trochilus kingi; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Aglaiocercus werd in 1930 ingevoerd door Zimmer. De geslachtsnaam komt van Grieks aglaia, 'pracht, glans', en kerkos, 'staart', naar de lange glanzende staart. De soortnaam eert Phillip Parker King (1791–1856), Brits marineofficier en hydrograaf die de kusten van Zuid-Amerika in kaart bracht. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bogotá, Colombia.