Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Violetstaartnimf
Violetstaartnimf | Aglaiocercus coelestis
Violet-tailed Sylph | Silfo colivioleta | Silfo-de-cauda-violeta
De violetstaartnimf is de westelijke tegenhanger van de langstaartnimf, een kolibrie van het vochtige bos op de Pacifische flank van de Andes in Colombia en Ecuador. Het mannetje heeft een zeer lange, gevorkte staart die violet glanst, met blauwgroene punten. De soort leeft lager dan de langstaartnimf en is in het noordwesten van Ecuador een vaste bezoeker van voederflessen.
Geluid
Een droog, zoemend dzzt, vaak herhaald, en een raspend gekwetter bij achtervolgingen.
Opname: Carlos Delgado JUMABITA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
Mannetje 18–21 cm inclusief de staart, vrouwtje 10–11 cm; de snavel is kort, recht en zwart. Het mannetje is groen, met een glinsterend groene kruin en een violetblauwe keelvlek. De zeer lange, diep gevorkte staart glanst violet tot purper, en de buitenste veren hebben blauwgroene punten. Het vrouwtje heeft een blauwgroene kruin, een witte, groen gestippelde keel, een witte borstband en een roodbruine buik; haar staart is kort, gevorkt en blauwachtig, met lichte punten. Jongen lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
De langstaartnimf Aglaiocercus kingii leeft vooral op de oostflank en hoger; het mannetje heeft een blauwere staart zonder groene punten, en het vrouwtje mist de witte borstband. Waar beide samen voorkomen, zoals in het noorden van Ecuador, zijn soms tussenvormen gemeld. Het vlagstaartwitpluimbroekje Ocreatus underwoodii is veel kleiner, met witte beenpluimen en staartveren met peddelvormige uiteinden. Het mannetje van de westandessmaragdkolibrie Chlorostilbon melanorhynchus is kleiner en geheel groen, met een korte, gevorkte staart.
Leefgebied
Het binnenste en de randen van vochtig voetheuvel- en bergbos en nevelwoud, ook oudere secundaire groei, bosrijke tuinen en schaduwkoffie, ruwweg tussen 900 en 2100 m, plaatselijk lager of hoger. Zoekt nectar in de lagere en middelste lagen van het bos en vangt kleine insecten. Komt naar voederflessen. Het nest is een overdekte bal van mos met een ingang aan de zijkant, vaak aan een tak boven een pad of beek.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia op de westflank van de Westelijke Cordillera en plaatselijk in de Centrale Cordillera. In Ecuador op de westflank van de Andes, van de grens met Colombia tot El Oro en Loja. In Peru alleen enkele meldingen in het uiterste noordwesten. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Bij voederflessen in lodges en reservaten rond Mindo en Milpe in het noordwesten van Ecuador, en langs bospaden in het Chocó-gebied van Colombia. De mannetjes zitten vaak op een tak in de schaduw, met de staart naar beneden.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort verdraagt enige verstoring en komt in bosrijke tuinen voor, maar ontbossing op de westflank van de Andes tast het leefgebied plaatselijk aan.
Wetenschappelijke naam
Aglaiocercus coelestis | (Gould, 1861)
Gould beschreef de soort in 1861 als Cynanthus coelestis; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Aglaiocercus werd in 1930 ingevoerd door Zimmer. De geslachtsnaam komt van Grieks aglaia, 'pracht, glans', en kerkos, 'staart', naar de lange glanzende staart. De soortnaam komt van Latijn caelestis, 'hemels, hemelsblauw', naar de violetblauwe staart. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Ecuador.