Alle soorten › Zangvogels › Mierklauwieren › Grijsbuikmiersluiper
Grijsbuikmiersluiper | Isleria hauxwelli
Plain-throated Antwren | Hormiguerito de Hauxwell | Choquinha-de-garganta-clara
De grijsbuikmiersluiper is een kleine, kortstaartige miersluiper van de ondergroei van laaglandregenwoud in het westen van Amazonië. In tegenstelling tot veel andere miersluipers trekt hij zelden mee met gemengde groepen, maar leeft hij in paren dicht bij de grond, vaak langs beekjes. Het mannetje is grijs met zwarte vleugels met brede witte strepen.
Geluid
De zang is een reeks hoge, dunne fluittonen die iets in toonhoogte stijgen. De roep is een kort, scherp 'tsjiek'.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
9–10 cm, gedrongen, met een zeer korte staart. Het mannetje is egaal grijs, ook op de keel; de vleugeldekveren zijn zwart met brede witte toppen, die twee of drie duidelijke vleugelstrepen vormen, en de korte staart heeft witte toppen. Het vrouwtje heeft een grijsbruine bovenzijde, zwarte vleugeldekveren met bruingele toppen en een warm oranjebruine tot roestbruine onderzijde.
Verwarringssoorten
Het mannetje van de grijze miersluiper Myrmotherula menetriesii heeft een zwarte keelvlek, smallere vleugelstrepen en een langere staart, en leeft hoger in de middenlaag. Pelzelns miersluiper Myrmotherula assimilis heeft smalle vleugelstrepen en leeft in rivierbos. De bandrugmiervogel Dichrozona cincta is groter, met een lange snavel en een witte band over de stuit, en loopt over de bosbodem.
Leefgebied
Ondergroei van vochtig laaglandregenwoud op terra firme en in de voetheuvels, vaak in vochtige laagten en langs beekjes, meestal onder 1000 m. Zoekt in paren insecten en spinnen op blad en takjes tot ongeveer 2 m boven de grond, en volgt soms zwermen trekmieren. Het nest is een kommetje laag in de ondergroei.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: in het zuidoosten, in Caquetá, Putumayo, Amazonas en Vaupés. Ecuador: verbreid in het oostelijke laagland. Peru: verbreid in het Amazonelaagland ten oosten van de Andes. Bolivia: in het noorden, in Pando, Beni en het noorden van La Paz. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het westen van het Braziliaanse Amazonegebied.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Loop langzaam over bospaden door terra-firmebos, bijvoorbeeld in Yasuní of Tambopata, en let op beweging laag in de ondergroei langs beekjes. Paren reageren vaak op elkaars roep.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is in ongestoord laaglandbos vrij algemeen, maar verdwijnt waar het bos wordt gekapt.
Wetenschappelijke naam
Isleria hauxwelli | (Sclater, 1857)
Sclater beschreef de soort in 1857 als Formicivora hauxwelli; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Isleria werd in 2012 ingevoerd door Bravo, Chesser & Brumfield. De geslachtsnaam eert de Amerikaanse ornithologen Morton en Phyllis Isler, kenners van de mierkruipers. De soortnaam eert John Hauxwell, de Engelse verzamelaar die het typespecimen in het Peruaanse Amazonegebied verzamelde. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Chamicuros, Loreto, Peru.