Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Grijsflankboomgors
Grijsflankboomgors | Poospizopsis caesar
Chestnut-breasted Mountain Finch | Monterita pechicastaña | Tico-tico-de-peito-castanho
De grijsflankboomgors is een grote, endemische boomgors van de droge en halfvochtige Andesdalen in het zuiden van Peru. Hij heeft een grijze kop en rug, een witte keel en wenkbrauw en een kastanjebruine borst. De soort leeft in struweel op hellingen en in ravijnen, vaak in de buurt van akkers.
Geluid
De zang is een korte reeks heldere, fluitende tonen. De roep is een scherp tsjip.
Opname: Étienne Leroy — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
18–19 cm, met een stevige, kegelvormige, donkere snavel en een vrij lange staart. Kop en bovendelen zijn grijs, met donkerder grijze wangen, een witte wenkbrauwstreep en een witte keel. Borst en buikmidden zijn kastanjebruin, de flanken grijs, de onderstaartdekveren roestkleurig. Vleugels en staart zijn donkergrijs. De seksen zijn gelijk. Jonge vogels zijn doffer en bruiner, met een vagere tekening.
Verwarringssoorten
De cochabambaboomgors Poospiza garleppi in Bolivia heeft een roestoranje wenkbrauw en geheel roestoranje onderdelen zonder witte keel. De kaneelborsttangare Thlypopsis ornata is veel kleiner, met een roestkleurige kop, een olijfgrijze rug en een dunne snavel. De roodborstboomgors Poospiza rubecula leeft op de westhelling en heeft een roestrode keel en wenkbrauw.
Leefgebied
Droog tot halfvochtig struweel op hellingen en in ravijnen, randen van Polylepis-bos, heggen en struiken langs akkers en terrassen, ongeveer tussen 2500 en 4000 m. Zoekt in struiken en op de grond naar zaden en insecten, meestal in paartjes of kleine groepjes.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Alleen in Peru, in de Andes van het zuiden, in de departementen Apurímac, Cusco en Puno. Ontbreekt in Colombia, Ecuador, Bolivia en op de Galápagos. Endemisch voor het gidsgebied.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in struikrijke ravijnen en langs heggen in de droge dalen rond Cusco, onder andere in de Heilige Vallei; de vogels zitten vaak bovenop een struik of een muurtje.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Plaatselijk vrij algemeen in zijn beperkte verspreidingsgebied; verdraagt een mozaïek van struweel en kleinschalige landbouw.
Wetenschappelijke naam
Poospizopsis caesar | (Sclater & Salvin, 1869)
Sclater & Salvin beschreef de soort in 1869 als Poospiza caesar; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Poospizopsis werd in 1893 ingevoerd door Berlepsch. De geslachtsnaam combineert het geslacht Poospiza met Oudgrieks opsis, 'uiterlijk'. De soortnaam is Latijn caesar, 'kroonprins, keizer'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Tinta, Cuzco, Peru.