Alle soorten › Zangvogels › Vireo's › Grijskapklauwiervireo
Grijskapklauwiervireo | Vireolanius leucotis
Slaty-capped Shrike-Vireo | Vireón coroniplomizo | Assobiador-do-castanhal
De grijskapklauwiervireo is een gedrongen, groen-gele vireo met een grijze kop en een licht oog, die hoog in het bladerdak van voetheuvel- en lager bergbos leeft. Hij wordt vaker gehoord dan gezien en trekt mee met gemengde groepen tangares en andere bladerdakvogels.
Geluid
Een eentonig herhaalde, fluitende toon, zoals tjuw of tieuw, met korte tussenpozen lang achtereen vanuit de kruinen.
Opname: Juan Freile — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
14 cm, met een grote kop, een zware, gehaakte snavel en een korte staart. De kop is leigrijs, met een gele wenkbrauwstreep, een gele vlek onder het oog en een witte streep over de wang. Het oog is lichtgrijs tot witachtig. Rug, vleugels en staart zijn olijfgroen. Keel en borst zijn geel, de flanken olijfgroen. De seksen zijn vrijwel gelijk.
Verwarringssoorten
De geelbrauwklauwiervireo Vireolanius eximius van Noord-Colombia heeft een blauwe kruin en een donker oog en mist de witte wangstreep. De roodbrauwpeperklauwier Cyclarhis gujanensis heeft een even zware snavel, maar een roodbruine wenkbrauwstreep en een oranje oog. Vireo's van het geslacht Vireo zijn slanker, met een dunnere snavel en zonder geel op de kop.
Leefgebied
Bladerdak en bovenste lagen van vochtig voetheuvel- en lager bergbos en hoog secundair bos, ruwweg tussen 400 en 1800 m, plaatselijk lager. Zoekt met trage bewegingen insecten en rupsen in het blad, vaak in gemengde groepen. Over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: op de Pacifische helling van de Westelijke Andes en op de oostflank van de Oostelijke Andes. Ecuador: op beide flanken van de Andes. Peru: langs de oostflank van de Andes. Bolivia: op de oostflank in de Yungas, zuidwaarts tot Cochabamba. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het zuiden van Venezuela, de Guyana's en het noorden van Brazilië, vooral in het tepuigebied.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Luister langs wegen door voetheuvelbos op de oostflank of in het westen van Ecuador naar de eentonige fluittoon en wacht tot een gemengde groep langskomt; de vogel blijft vaak lang stil in het hoge blad zitten.
Staat van instandhouding
Niet geëvalueerd in de huidige afbakening. Verbreid langs beide Andesflanken, maar gevoelig voor ontbossing van de voetheuvels.
Wetenschappelijke naam
Vireolanius leucotis | (Swainson, 1838)
Swainson beschreef de soort in 1838 als Malaconotus leucotis; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Vireolanius werd in 1850 ingevoerd door Bonaparte. De geslachtsnaam combineert de geslachtsnamen Vireo (Latijn vireo, 'groene vogel') en Lanius (Latijn lanius, 'slager', voor klauwieren): een vireo die op een klauwier lijkt. De soortnaam komt van Grieks leukos, 'wit', en ous (genitief ōtos), 'oor': 'witoor'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cayenne, Frans-Guyana.