Alle soorten › Zangvogels › Vireo's › Geelbrauwklauwiervireo

Geelbrauwklauwiervireo | Vireolanius eximius

Yellow-browed Shrike-Vireo | Vireón cejiamarillo | Assobiador-de-sobrancelha-amarela

De geelbrauwklauwiervireo is een gedrongen, groene vireo met een blauwe kruin en een gele wenkbrauwstreep, met een klein verspreidingsgebied van Oost-Panama tot Noord-Colombia en Noordwest-Venezuela. Hij leeft hoog in het bladerdak en wordt meestal opgemerkt door zijn eentonige zang.

Geelbrauwklauwiervireo (Vireolanius eximius)
Foto: Nick Athanas — CC BY-SA 2.0 · Wikimedia Commons

Geluid

Een eentonig herhaalde, heldere fluittoon, zoals tieuw-tieuw-tieuw, lang volgehouden vanuit de boomtoppen.

Luister: ZangXC353907

Opname: Ross Gallardy — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto

Herkenning

14 cm, met een grote kop, een zware, gehaakte snavel en een korte staart. Kruin en achterhals zijn blauw, met een brede gele wenkbrauwstreep en een gele vlek onder het oog. Rug, vleugels en staart zijn heldergroen. Keel en borst zijn geel, de buik geelgroen. De seksen zijn vrijwel gelijk.

Verwarrings­soorten

De groene klauwiervireo Vireolanius pulchellus, in het gidsgebied alleen als dwaalgast bekend, mist de gele wenkbrauwstreep. De grijskapklauwiervireo Vireolanius leucotis heeft een grijze kruin, een witte wangstreep en een licht oog en leeft op de Andeshellingen verder naar het zuiden. De geelgroene vireo Vireo flavoviridis is slanker, met een dunnere snavel en zonder blauw op de kop.

Leefgebied

Bladerdak en randen van vochtig laagland- en voetheuvelbos en hoog secundair bos, van zeeniveau tot ongeveer 1600 m. Zoekt met trage bewegingen insecten en rupsen tussen het blad, ook in gemengde groepen. Over het nest is weinig bekend.

Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.

Verspreiding en trek

Colombia: in het noorden, in het noorden van de Chocó, in Córdoba en Antioquia, in de middelste Magdalenavallei, aan de voet van de Sierra Nevada de Santa Marta en in de Serranía de Perijá. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het oosten van Panama en het noordwesten van Venezuela.

  • Jaarrond
  • donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Dichtheidskaart uit de waarnemingen van GBIF (2006-10-01 – 2026-09-30), geteld per hokje van 1,41° en per maand en gedeeld door alle vogelwaarnemingen in datzelfde hokje — zo telt niet mee hoeveel vogelaars er kijken. De kleurdiepte volgt dat aandeel en loopt geleidelijk af; de kaart houdt zich dus niet aan landsgrenzen. Landcontouren: Natural Earth (publiek domein).

Hoe en wanneer kijken

Luister in vochtig bos in het noorden van Colombia, bijvoorbeeld in de middelste Magdalenavallei, naar de eentonige fluitreeks uit de kruinen en zoek dan geduldig het blad af; de groene vogel beweegt traag en zit vaak lang stil.

Staat van instandhouding

Wereldwijd niet bedreigd. Het bos in het noorden van Colombia is sterk gekapt, maar de soort komt ook in ouder secundair bos voor.

Wetenschappelijke naam

Vireolanius eximius | Baird, 1866

Baird beschreef de soort in 1866 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Vireolanius werd in 1850 ingevoerd door Bonaparte. De geslachtsnaam combineert de geslachtsnamen Vireo (Latijn vireo, 'groene vogel') en Lanius (Latijn lanius, 'slager', voor klauwieren): een vireo die op een klauwier lijkt. De soortnaam is Latijn eximius, 'uitzonderlijk, uitgelezen'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bogotá, Colombia.