Alle soorten › Zangvogels › Ovenvogels en muisspechten › Grijskeelbladkrabber
Grijskeelbladkrabber | Sclerurus albigularis
Grey-throated Leaftosser | Tirahojas gorgigrís | Vira-folha-de-garganta-cinza
De grijskeelbladkrabber is een bladkrabber van de voetheuvels en het lagere bergbos, met een sterk versnipperd verspreidingsgebied van Costa Rica tot Bolivia. De grijswitte keel steekt scherp af tegen de roestrode borst. Hij is sterk gebonden aan ongestoord bos en ontbreekt in versnipperd bos.
Geluid
De zang is een reeks opgaande, herhaalde tonen, soms met trillers. De alarmroep is een scherpe, piepende toon.
Opname: Jacob Wijpkema — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
16–18 cm, met een middellange, rechte snavel, een korte zwarte staart en korte poten. Kruin en mantel zijn olijfbruin tot kastanjebruin, de stuit is helderder roodbruin en de zijkop grijsbruin. De keel is grijswit tot wit en contrasteert scherp met een donkere roestrode borstband; de buik is bruin. Vogels uit het zuidoosten van Peru en Bolivia (albicollis) zijn roodachtiger, met een wittere keel. De seksen zijn gelijk. Jonge vogels zijn doffer.
Verwarringssoorten
De donkere bladkrabber Sclerurus obscurior heeft een okerkleurige keel die geleidelijk overgaat in de borst, zonder scherp contrast. De zwartstaartbladkrabber Sclerurus caudacutus heeft een geschubde witachtige keel zonder roestrode borstband en leeft lager, in het Amazonelaagland. De kortsnavelbladkrabber Sclerurus rufigularis is kleiner, met een roestbruine keel, en leeft in het laagland.
Leefgebied
Vochtig, groenblijvend bos in de voetheuvels en het lagere bergbos, in Colombia ongeveer tussen 500 en 2200 m, in Ecuador vooral tussen 1000 en 1700 m; plaatselijk lager. Zoekt op de grond in de strooisellaag naar insecten en andere ongewervelden, door bladeren weg te wippen. Het nest ligt aan het eind van een tunnel in een aarden wand.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in de Sierra Nevada de Santa Marta en in het noordoosten. In Ecuador lokaal aan de oostflank van de Andes, van Napo zuidwaarts. In Peru aan de oostflank zuidwaarts tot Pasco, en verspreid in het zuidoosten. In Bolivia in de oostelijke voetheuvels van de Andes, met een afzonderlijke populatie op de Serranía de Huanchaca in Santa Cruz. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Costa Rica, Panama, Venezuela, Trinidad en Tobago en het westen van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in ongestoord bos in de voetheuvels van de oostflank, bijvoorbeeld langs bospaden op hellingen, en luister vroeg in de ochtend naar de reeks opgaande tonen. Let op het geritsel van bladeren op de bosbodem.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De stand lijkt stabiel, maar de soort is gevoelig voor ontbossing en versnippering van het bos.
Wetenschappelijke naam
Sclerurus albigularis | Sclater & Salvin, 1869
Sclater & Salvin beschreef de soort in 1869 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Sclerurus werd in 1827 ingevoerd door Swainson. De geslachtsnaam combineert Grieks sklēros, 'stijf', en oura, 'staart'. De soortnaam albigularis combineert Latijn albus, 'wit', en gula, 'keel'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cumbre de Valencia, Venezuela.