Alle soorten › Zangvogels › Amerikaanse gorzen › Grijskeeltangare
Grijskeeltangare | Chlorospingus canigularis
Ashy-throated Chlorospingus | Clorospingo gorjigrís | Clorospingo-de-garganta-cinza
De grijskeeltangare is een kleine chlorospingus van de lagere berghellingen in het noorden van de Andes, van Colombia tot het noorden van Peru. Hij heeft een lichtgrijze keel en een heldere olijfgele borstband, en houdt zich meer dan verwante soorten op in het bladerdak. Kleine groepen vormen vaak de kern van gemengde groepen.
Geluid
Hoge, dunne tsit-roepjes en een zachte, snelle reeks hoge tonen als zang, vaak uit de kruinen van de bomen.
Opname: Daan van der Hoeven — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
13–14 cm, met een spitse, donkere snavel. De kruin en wangen zijn grijs, soms met een olijfkleurige zweem; een witte vlek achter het oog ontbreekt. De keel is lichtgrijs tot witachtig, de borst draagt een brede olijfgele band, de buik is witachtig en de flanken zijn olijfgrijs. De bovendelen zijn olijfgroen. De iris is donker. De seksen zijn gelijk. Jongen zijn doffer, met een minder duidelijke borstband.
Verwarringssoorten
De briltangare Chlorospingus flavopectus heeft meestal een witte vlek achter het oog en een gespikkelde keel, en leeft vaak hoger en lager in het bos. De geelborsttangare Chlorospingus flavigularis heeft een heldergele keel en een grijze borst. De kortsnaveltangare Chlorospingus parvirostris heeft een gele baardstreep en een lichte iris. De wenkbrauwtangare Thlypopsis superciliaris heeft een witte wenkbrauwstreep en gele onderdelen.
Leefgebied
Vochtig bergregenwoud en voetheuvelbos, vooral in het bladerdak en aan bosranden, ook hoog secundair bos, ruwweg tussen 1000 en 2000 m. Zoekt tussen bladeren en op takken naar insecten en kleine vruchten, meestal in groepjes binnen gemengde groepen. Het nest is een kom van mos en vezels.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia op de flanken van de drie Andesketens, plaatselijk ook in de Serranía de Perijá. In Ecuador op beide flanken van de Andes. In Peru alleen in het noorden. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Costa Rica, Panama en het westen van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Kijk omhoog in gemengde groepen langs wegen door de lagere bergbossen; de groepjes bewegen zich vaak hoger in de bomen dan andere chlorospingussen. Let op de lichtgrijze keel en de olijfgele borstband.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is plaatselijk algemeen en verdraagt bosranden en secundair bos.
Wetenschappelijke naam
Chlorospingus canigularis | (de Lafresnaye, 1848)
De Lafresnaye beschreef de soort in 1848 als Tachyphonus canigularis; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Chlorospingus werd in 1851 ingevoerd door Cabanis. De geslachtsnaam combineert Grieks khlōros, 'groen', met spingos, een kleine vogel, mogelijk de vink. De soortnaam komt van Latijn canus, 'grijs', en gularis, 'van de keel': grijskelig. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bogotá, Colombia.