Alle soorten › Hoenderachtigen › Hokko's en chachalaca's › Grijskopchachalaca
Grijskopchachalaca | Ortalis cinereiceps
Grey-headed Chachalaca | Chachalaca cabecigrís | Aracuã-de-cabeça-cinza
De grijskopchachalaca is een slanke, langstaartige boomhoen van Midden-Amerika die in het gidsgebied alleen in het noordwesten van Colombia voorkomt. Groepjes klauteren door bosranden en struikgewas en verraden zich door hun luide, krakende roepen.
Geluid
Luide, krakende en schurende roepen, vaak door meerdere vogels tegelijk, vooral in de vroege ochtend; daarnaast zachtere, klagende fluittonen binnen de groep.
Opname: Paul Driver — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
43–51 cm. Kop en bovenhals zijn grijs, de rest van het lichaam olijfbruin, aan de onderzijde lichter en grijzer. De handpennen zijn kastanjebruin en vallen in de vlucht op. De lange staart is donker olijfgroen met een lichtgrijze eindband. Op de keel zit een kleine, kale rode huidplek. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De roodvleugelchachalaca Ortalis garrula, verder naar het oosten, heeft een roodbruine kop en een witte buik. De kuifsjakohoen Penelope purpurascens is veel groter, met een kuif, witte streepjes op borst en hals en een grote rode keellel.
Leefgebied
Bosranden, secundair bos, struikgewas langs rivieren, open bos met verspreide bomen en schaduwrijke plantages; van het laagland tot ongeveer 1000 m. Leeft in groepjes van vier tot tien vogels in de middenlaag en de kroon en eet vruchten, bladeren en knoppen. Het nest is een ondiep platform van takjes in een struik of lage boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het noordwesten, in het noorden van de Chocó en rond de Golf van Urabá, aan de grens met Panama. Niet in Ecuador, Peru en Bolivia. Buiten het gidsgebied van het oosten van Honduras via Nicaragua en Costa Rica tot Panama.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek bij zonsopkomst in bosranden en langs rivieren in het noordwesten van Colombia, waar de krakende roepen de groepjes verraden. Vogels foerageren vaak in vruchtdragende bomen langs wegen en erven.
Staat van instandhouding
Op de Rode Lijst als niet bedreigd. Profiteert van bosranden en secundair bos en verdraagt een matige mate van jacht beter dan grotere hoenderachtigen.
Wetenschappelijke naam
Ortalis cinereiceps | Gray, 1867
Gray beschreef de soort in 1867 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Ortalis werd in 1786 ingevoerd door Merrem. De geslachtsnaam komt van Oudgrieks ortalis, 'kuiken' of 'hen'. De soortnaam komt van Latijn cinereus, 'asgrijs', en -ceps, 'kop', naar de grijze kop. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit (volgens de beschrijving).