Alle soorten › Zangvogels › Tirannen › Grijskopinezia
Grijskopinezia | Inezia inornata
Plain Inezia | Piojito picudo | Alegrinho-do-chaco
De grijskopinezia is een kleine, grijzige tiran van droog bos en de Chaco, die na de broedtijd deels naar het noorden trekt, tot in het Amazonelaagland van Bolivia en Peru. Daar leeft hij dan in struikgewas langs rivieren. Het kleed is weinig getekend, met een witte bril en twee vleugelstrepen.
Geluid
Een vrij melodieuze reeks dunne fluittonen, ingeleid door een nadrukkelijke eerste toon.
Opname: Guilherme Melo — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
9,5 cm, met een dunne, zwarte snavel, soms met een lichtere basis van de ondersnavel. De kruin is grijs tot olijfgrijs, rug en stuit zijn grijs tot olijfgrijs. Het gezicht is grotendeels witachtig, met een smalle witte wenkbrauwstreep en oogring. De vleugels zijn donker, met witte randen en twee witachtige vleugelstrepen. De keel is witachtig, borst en buik vuilgrijs, met een lichtgele zweem op de onderbuik en onderstaartdekveren. De iris is donkerbruin. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De bruinkopinezia Inezia subflava is groter, heldergeel van onderen, met een bredere witte wenkbrauwstreep, en leeft vrijwel altijd bij water. De riviertachuri Serpophaga hypoleuca deelt het struikgewas op riviereilanden, maar heeft geen vleugelstrepen en een langere staart. De witkuiftachuri Serpophaga subcristata heeft een grijze kruin met een witte kuifvlek en een zwarte rand. De geelkeelvliegenpikker Camptostoma obsoletum heeft een rafelige kuif en houdt de staart vaak omhoog.
Leefgebied
In de broedtijd loofverliezend en halfloofverliezend bos en het drogere bos van de Chaco; buiten de broedtijd vooral jong struikgewas langs rivieren en andere wateren. Van het laagland tot ongeveer 700 m. Zoekt kleine insecten tussen bladeren en twijgen in struiken en lage bomen. Het nest is een kleine kom in een struik.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Bolivia: broedvogel van het zuiden van Beni zuidwaarts, in Santa Cruz, Chuquisaca en Tarija; buiten de broedtijd ook verder naar het noorden. Peru: zeldzame wintergast in Madre de Dios en Puno. Ontbreekt in Colombia, Ecuador en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied broedend in het noorden van Paraguay en het noordwesten van Argentinië; buiten de broedtijd ook in het zuidwesten van Amazonisch Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in de broedtijd in droog bos in de Chaco van Santa Cruz en Tarija; in de zuidelijke winter in struikgewas op riviereilanden in het noorden van Bolivia en Madre de Dios.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. De soort is in het broedgebied vrij verbreid, maar ontbossing in de Chaco verkleint het leefgebied.
Wetenschappelijke naam
Inezia inornata | (Salvadori, 1897)
Salvadori beschreef de soort in 1897 als Serphophaga inornata; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Inezia werd in 1909 ingevoerd door Cherrie. De geslachtsnaam eert Enriqueta Inez Cherrie (1898–1943), de dochter van de Amerikaanse ornitholoog George K. Cherrie, die het geslacht in 1909 beschreef; zij werd geboren in de streek waar hij deze vogels vond. De soortnaam komt van Latijn inornatus, 'onversierd, effen'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit San Francisco, Tarija, Bolivia.