Alle soorten › Zangvogels › Vireo's › Grijskopvireo
Grijskopvireo | Hylophilus pectoralis
Ashy-headed Greenlet | Verdillo cabecigrís | Vite-vite-de-cabeça-cinza
De grijskopvireo is een kleine vireo van bosranden en open bos in het oosten van Zuid-Amerika. Met zijn grijze kop, olijfgroene rug en gele borstband verschilt hij van de andere vireo's in zijn leefgebied. In het gidsgebied komt hij alleen in het noorden en oosten van Bolivia voor.
Geluid
Een snelle, melodieuze reeks herhaalde tonen, vaak in groepjes van twee. Roept met korte, wat nasale tonen.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
12 cm, met een spitse, lichte snavel en een donker oog. Kop en nek zijn grijs en steken af tegen de olijfgroene rug, vleugels en staart. De keel is witachtig, over de borst loopt een gele band en de buik is witachtig. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De citroenborstvireo Hylophilus thoracicus heeft een geelgroene kruin, een grijze nek en een licht oog. De grijsnekvireo Hylophilus semicinereus heeft een olijfgroene kruin en een grijze borst zonder gele band. De bruinvoorhoofdvireo Pachysylvia hypoxantha heeft een bruinachtige kap en gele onderdelen.
Leefgebied
Bosranden, galerijbos, droog en halfvochtig bos, várzea en bos in de savanne, in het laagland tot ongeveer 600 m. Zoekt in de middelste en hogere lagen van het gebladerte naar insecten, vaak met gemengde groepen. Het nest is een hangend kommetje in een takvork.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Bolivia: in het noorden en oosten, in Pando, de Beni en Santa Cruz. Ontbreekt in Colombia, Ecuador, Peru en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in de Guyana's, het oosten van Venezuela en een groot deel van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in galerijbos en bosranden in de Beni of in het noorden van Santa Cruz naar een kleine vireo met een grijze kop in gemengde groepen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort verdraagt bosranden en secundair bos en heeft een groot verspreidingsgebied.
Wetenschappelijke naam
Hylophilus pectoralis | Sclater, 1866
Sclater beschreef de soort in 1866 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Hylophilus werd in 1822 ingevoerd door Temminck. De geslachtsnaam komt van Grieks hulē, 'bos', en philos, 'liefhebbend': 'bosliefhebber'. De soortnaam komt van Latijn pectoralis, 'van de borst', naar de borsttekening. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Vila Bela da Santíssima Trindade, Mato Grosso, Brazilië.