Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Grijsneksaffraangors
Grijsneksaffraangors | Sicalis luteocephala
Citron-headed Yellow Finch | Chirigüe cabecigualdo | Canário-de-cabeça-amarela
De grijsneksaffraangors is een saffraangors van de droge dalen in de Andes van Bolivia. Het mannetje heeft een citroengele kop die afsteekt tegen een grijze nek en rug. Hij leeft vaak in kleine groepen op akkers, langs heggen en rond dorpen.
Geluid
De zang is een korte reeks tsjilpende en zoemende tonen. De roep is een kort tsjip.
Opname: Niels Krabbe — CC BY-NC-SA 3.0 · xeno-canto
Herkenning
13–14 cm, met een korte, kegelvormige snavel. Het mannetje heeft een citroengele kop, keel en borst; nek, mantel en rug zijn effen grijs, de flanken grijs en het midden van de buik geel tot witachtig. Vleugels en staart zijn donker met grijze randen. Het vrouwtje is doffer, met een minder heldere gele kop. Jongen zijn grijzer en hebben weinig geel.
Verwarringssoorten
De grijsrugsaffraangors Sicalis uropygialis heeft grijze wangen en een felgele stuit en leeft hoger, op de puna. De groengele saffraangors Sicalis olivascens is olijfgroen, zonder grijs en zonder contrast tussen kop en rug. De punasaffraangors Sicalis lutea is bijna geheel geel en leeft hoger. De gewone saffraangors Sicalis flaveola heeft een oranje voorhoofd en een geelolijf rug en leeft in het laagland.
Leefgebied
Droge, struikrijke hellingen met cactussen, akkers, heggen en de omgeving van dorpen in de droge tussendalen, meestal tussen ongeveer 2500 en 3700 m. Zoekt op de grond naar zaden, vaak in kleine groepen. Over het nest is weinig bekend; het ligt vermoedelijk in een holte, zoals bij verwante soorten.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Ontbreekt in Colombia, Ecuador en Peru en op de Galápagos. In Bolivia in de droge dalen van de Andes, vooral in Cochabamba, Chuquisaca en Potosí, en plaatselijk in Tarija. Buiten het gidsgebied alleen in het uiterste noordwesten van Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in de droge dalen rond Cochabamba en tussen Cochabamba en Sucre langs akkers, heggen en struikrijke hellingen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort heeft een vrij klein verspreidingsgebied, maar is daarbinnen plaatselijk algemeen en leeft ook in cultuurland.
Wetenschappelijke naam
Sicalis luteocephala | (d'Orbigny, ACVMD & de Lafresnaye, 1837)
D'Orbigny, ACVMD & de Lafresnaye beschreef de soort in 1837 als Emberiza luteocephala; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Sicalis werd in 1828 ingevoerd door Boie. De geslachtsnaam komt van Grieks sikalis, een kleine vogel met een zwarte kop, mogelijk een grasmus van het geslacht Sylvia. De soortnaam komt van Latijn luteus, 'geel', en Grieks kephalē, 'kop', naar de gele kop. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Totora, Cochabamba, Bolivia.