Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Grijsrugsaffraangors
Grijsrugsaffraangors | Sicalis uropygialis
Bright-rumped Yellow Finch | Chirigüe culigualdo | Canário-de-uropígio-amarelo
De grijsrugsaffraangors is een saffraangors van het hooggebergte van de centrale Andes, met een grijze rug en een helder gele stuit. Hij leeft vaak dicht bij mensen, in dorpen en rond boerderijen, en broedt in holtes in muren en daken.
Geluid
De zang is een korte reeks tsjilpende en zoemende tonen, vaak vanaf een dak of muur. Groepen laten een voortdurend getsjilp horen.
Voor deze soort is nog geen opname met een geschikte Creative Commons-licentie beschikbaar.
Herkenning
13–14 cm, met een korte, kegelvormige snavel. Het mannetje heeft een gele kop met een grijze oorstreek, een grijze, licht gestreepte mantel en rug en een felgele stuit. De onderdelen zijn geel, met grijze flanken. Vleugels en staart zijn donker met grijze randen. Het vrouwtje is doffer, met minder geel op de kop en grijzere onderdelen. Jongen zijn valer en fijn gestreept.
Verwarringssoorten
De punasaffraangors Sicalis lutea heeft een geelolijf mantel zonder grijs en een egaal gele kop. De grijsflanksaffraangors Sicalis raimondii lijkt op deze soort, maar is kleiner en leeft lager, op de droge westelijke hellingen en in de kustheuvels. De grijsneksaffraangors Sicalis luteocephala in Bolivia heeft een geheel gele kop zonder grijze oorstreek en leeft lager, in droge dalen. De groengele saffraangors Sicalis olivascens is olijfgroen, zonder grijs.
Leefgebied
Puna-grasland met rotsen, stenige hellingen, akkers en vooral dorpen, boerderijen en stenen muren, meestal tussen ongeveer 3500 en 4800 m. Zoekt op de grond naar zaden, vaak in groepen. Het nest ligt in een holte in een muur, een dak of een rotsspleet.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Ontbreekt in Colombia en Ecuador en op de Galápagos. In Peru in de Andes van het midden en het zuiden, ongeveer vanaf Ancash en Junín zuidwaarts tot Puno en Tacna. In Bolivia in het hooggebergte en op het altiplano in het westen. Buiten het gidsgebied in Noord-Chili en Noordwest-Argentinië.
Hoe en wanneer kijken
Kijk in hooggelegen dorpen en rond boerderijen op daken en muren, waar paartjes en groepjes zitten en in holtes broeden.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is plaatselijk algemeen en profiteert van bewoning en bebouwing in het hooggebergte.
Wetenschappelijke naam
Sicalis uropygialis | (d'Orbigny, ACVMD & de Lafresnaye, 1837) (GBIF: Sicalis uropigyalis)
D'Orbigny, ACVMD & de Lafresnaye beschreef de soort in 1837 als Emberiza uropigyalis; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Sicalis werd in 1828 ingevoerd door Boie. De geslachtsnaam komt van Grieks sikalis, een kleine vogel met een zwarte kop, mogelijk een grasmus van het geslacht Sylvia. De soortnaam komt van Latijn uropygium, 'stuit', naar de heldergele stuit. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Andes, Bolivia.