Alle soorten › Zangvogels › Vireo's › Grijsnekvireo
Grijsnekvireo | Hylophilus semicinereus
Grey-chested Greenlet | Verdillo pechigrís | Verdinho-da-várzea
De grijsnekvireo is een kleine vireo van bosranden en várzea in Amazonië, met een grijze borst en een olijfgroene rug. In het gidsgebied komt hij voor in het noordoosten van Peru en het uiterste noordoosten van Bolivia. Hij foerageert vaak in de vrij lage kronen van jong of overstroomd bos.
Geluid
Een zeer hoge, snelle reeks gelijke tonen, wie-wie-wie-wie, van acht tot twintig tonen, vaak te snel om te tellen. De zang lijkt op die van de struikvireo.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
12 cm, met een spitse, lichte snavel. Kruin, nek en bovendelen zijn olijfgroen; het gezicht is grijsachtig. De keel is witachtig, borst en flanken zijn grijs en de buik is witachtig, met een gele zweem op de onderstaartdekveren. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De grijskopvireo Hylophilus pectoralis heeft een grijze kop en een gele borstband. De citroenborstvireo Hylophilus thoracicus heeft een heldergele borst en een licht oog. De bruinkopvireo Hylophilus brunneiceps heeft een bruine kop en leeft vooral in bos op arme zandgrond. De bruinvoorhoofdvireo Pachysylvia hypoxantha heeft een bruinachtige kap en gele onderdelen.
Leefgebied
Kroonlaag en randen van vochtig bos, várzea, permanent overstroomd bos en secundair bos, vooral waar het kronendak vrij laag is, tot ongeveer 400 m. Zoekt in paren en met gemengde groepen tussen het blad naar insecten. Over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Peru: in het noordoosten, in Loreto, vooral ten zuiden van de Amazone. Bolivia: in het uiterste noordoosten. Ecuador: niet met zekerheid vastgesteld; er zijn meldingen uit het uiterste oosten. Colombia: mogelijk in het oosten, niet bevestigd. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het zuiden van Venezuela, de Guyana's en Braziliaans Amazonië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek langs rivieren en in várzea rond Iquitos, waar de soort met gemengde groepen in lage kronen foerageert. Luister naar de snelle, hoge reeks tonen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort heeft een groot verspreidingsgebied en verdraagt secundair bos.
Wetenschappelijke naam
Hylophilus semicinereus | Sclater & Salvin, 1867
Sclater & Salvin beschreef de soort in 1867 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Hylophilus werd in 1822 ingevoerd door Temminck. De geslachtsnaam komt van Grieks hulē, 'bos', en philos, 'liefhebbend': 'bosliefhebber'. De soortnaam komt van Latijn semi-, 'half', en cinereus, 'asgrauw': 'half grijs'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Belém, Pará, Brazilië.