Alle soorten › Zangvogels › Vireo's › Bruinkopvireo
Bruinkopvireo | Hylophilus brunneiceps
Brown-headed Greenlet | Verdillo cabecicastaño | Vite-vite-de-cabeça-marrom
De bruinkopvireo is een kleine, sober gekleurde vireo van het stroomgebied van de bovenloop van de Rio Negro en de Orinoco. In het gidsgebied komt hij alleen voor in het uiterste oosten van Colombia, in bos langs zwartwaterrivieren en op witte zandgrond. Hij zoekt zijn voedsel in het bladerdak, vaak in gemengde groepen.
Geluid
Een snel herhaalde reeks heldere, hoge fluittonen, vaak lang volgehouden vanuit het bladerdak. Roept ook nasaal en schel.
Opname: Jacob Socolar — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
11,5 cm, met een vrij korte staart en een dunne, spitse snavel. Kruin en achterhals zijn dof bruin, de rest van de bovendelen olijfgroen. De keel is witachtig, borst en flanken zijn grijsachtig met een lichte okerkleurige zweem, de buik is witachtig. Het oog is donker. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De citroenborstvireo Hylophilus thoracicus heeft een grijze kruin, een licht oog en een citroengele borstband. De grijsnekvireo Hylophilus semicinereus heeft een olijfgroene kruin, een grijze achterhals en borst en een licht oog. De bruinvoorhoofdvireo Pachysylvia hypoxantha heeft gele onderdelen en leeft vooral in terra-firmebos.
Leefgebied
Bladerdak en randen van laag, open bos op witte zandgrond (campina), van igapó langs zwartwaterrivieren en van aangrenzend hoger bos, in het laagland onder 300 m. Zoekt insecten en spinnen tussen bladeren en twijgen. Over de broedbiologie is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: alleen in het uiterste oosten, in Guainía en Vaupés, langs de bovenloop van de Rio Negro en zijn zijrivieren. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het zuiden van Venezuela en het noordwesten van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in het bos op witte zandgrond rond Inírida en langs zwartwaterrivieren in Guainía naar gemengde groepen in het bladerdak; de vogel verraadt zich vaak door zijn herhaalde zang.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het leefgebied ligt grotendeels afgelegen en is weinig aangetast.
Wetenschappelijke naam
Hylophilus brunneiceps | Sclater, 1866
Sclater beschreef de soort in 1866 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Hylophilus werd in 1822 ingevoerd door Temminck. De geslachtsnaam komt van Grieks hulē, 'bos', en philos, 'liefhebbend': 'bosliefhebber'. De soortnaam komt van middeleeuws Latijn brunneus, 'bruin', en -ceps, '-kop': 'bruinkop'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Rio Uaupés (Vaupés), Amazonas, Brazilië.