Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Grijsstaartboomgors
Grijsstaartboomgors | Microspingus alticola
Plain-tailed Warbling Finch | Monterita de Cajamarca | Capacetinho-de-cauda-lisa
De grijsstaartboomgors is een grijze boomgors met roestbruine flanken uit het Polylepis- en Gynoxys-bos van de westelijke Andes in het noorden en midden van Peru. Anders dan de meeste boomgorzen heeft hij geen wit in de staart, waar de naam naar verwijst. Hij komt alleen in Peru voor en is afhankelijk van kleine, versnipperde bosjes.
Geluid
De zang is een korte reeks hoge, wat schelle tonen; daarnaast dunne tsiep-roepjes.
Opname: Andrew Spencer — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
16 cm, met een spitse, donkere snavel. De bovendelen zijn grijs, met een lange, witte wenkbrauwstreep boven een donkergrijze oogstreek en wang. Keel en midden van de buik zijn wit; flanken en onderstaartdekveren zijn roestbruin tot kastanjebruin. De staart is egaal grijs, zonder witte hoeken. De seksen lijken op elkaar. Jonge vogels zijn bruiner en zwak gestreept op de borst.
Verwarringssoorten
De roodborstboomgors Poospiza rubecula heeft een roodbruine borst en voorhoofd en leeft in de westelijke Andes verder naar het zuiden. De gekraagde boomgors Poospiza hispaniolensis heeft een zwarte borstband en witte staarthoeken en leeft lager, in droog struikgewas aan de westkant. De andesmeesstekelstaart Leptasthenura andicola is gestreept en heeft een lange, gevorkte staart.
Leefgebied
Polylepis- en Gynoxys-bosjes en dicht struikgewas op hellingen en in ravijnen, ruwweg tussen 2900 en 4300 m. Zoekt in paren of kleine groepjes in de struiklaag en de lagere takken naar insecten, soms in gemengde groepen. Het nest is weinig beschreven.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Alleen in Peru, in de westelijke Andes van het zuiden van Cajamarca via La Libertad tot in Áncash, onder meer in de Cordillera Blanca. Ontbreekt in Colombia, Ecuador, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in Polylepis-bosjes in de Cordillera Blanca, bijvoorbeeld in de dalen van het nationaal park Huascarán; let op de witte wenkbrauw en de roestbruine flanken van een vogel die laag door de bosjes beweegt.
Staat van instandhouding
Gevoelig. De stand is klein en verspreid over versnipperde bosjes; kap voor brandhout, branden en begrazing bedreigen het leefgebied.
Wetenschappelijke naam
Microspingus alticola | (Salvin, 1895)
Salvin beschreef de soort in 1895 als Poospiza alticola; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Microspingus werd in 1874 ingevoerd door Taczanowski. De geslachtsnaam komt van Grieks mikros, 'klein', en spingos, 'vink'. De soortnaam komt van Latijn altus, 'hoog', en -cola, 'bewoner', naar het leefgebied hoog in de Andes. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Huamachuco, La Libertad, Peru.