Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Zwartvoorhoofdtangare
Zwartvoorhoofdtangare | Bangsia flavovirens
Yellow-green Tanager | Tangara verdiamarilla | Sanhaço-verde-amarelado
De zwartvoorhoofdtangare is een kleine, egaal geelgroene tangare van het natte voetheuvelbos aan de Pacifische zijde van Colombia en Ecuador. Hij werd lang tot de chlorospingussen gerekend en is pas recent op grond van DNA-onderzoek bij de Bangsia-tangaren geplaatst. Hij leeft in groepjes in het kronendak, vaak met gemengde groepen.
Geluid
Korte, droge tsjip-roepjes en een snelle, hoge kwetterende reeks; weinig beschreven.
Opname: Olaf Jahn — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
15 cm, met een korte, stevige snavel. De bovendelen zijn helder olijfgroen; de onderdelen zijn geelgroen, op keel en borst het geelst en naar de buik toe olijfkleuriger. De kop heeft geen duidelijke tekening, hooguit een iets donkerder teugel. De iris is donker. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De grijsborsttangare Chlorospingus semifuscus leeft hoger en is donkerder, met een grijze borst en een lichte iris. De geelborsttangare Chlorospingus flavigularis heeft een heldergele keel die scherp afsteekt tegen een grijze borst. De geelbrauwtangare Chlorothraupis olivacea is groter en donkerder olijfgroen, met een gele bril, en leeft lager in het laagland. De groenrugtangare Bangsia edwardsi heeft een blauwe kop.
Leefgebied
Nat voetheuvelbos en het onderste bergbos aan de Pacifische zijde, meestal in het kronendak en aan bosranden, ruwweg tussen 400 en 1100 m. Zoekt insecten in mos en epifyten en eet ook kleine vruchten. Over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia op de Pacifische helling van de Westelijke Andes, plaatselijk van Chocó en Valle del Cauca zuidwaarts tot Nariño. In Ecuador in het noordwesten, in Esmeraldas, Imbabura en het noordwesten van Pichincha. Ontbreekt in Peru, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in Noordwest-Ecuador in gemengde groepen in het kronendak van het voetheuvelbos, zoals rond Mashpi en langs wegen in het noordwesten van Pichincha; let op een kleine, egaal groene vogel tussen de andere tangaren.
Staat van instandhouding
Kwetsbaar. Het verspreidingsgebied is klein en versnipperd, en het voetheuvelbos aan de Pacifische zijde wordt op grote schaal gekapt voor landbouw, veeteelt en houtwinning.
Wetenschappelijke naam
Bangsia flavovirens | (Lawrence, 1867)
Lawrence beschreef de soort in 1867 als Buarremon flavovirens; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Bangsia werd in 1919 ingevoerd door Penard. De geslachtsnaam eert Outram Bangs (1863–1932), Amerikaans zoöloog en vanaf 1900 conservator zoogdieren van het Museum of Comparative Zoology van Harvard. De soortnaam komt van Latijn flavus, 'geel', en virens, 'groen'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Ecuador.