Alle soorten › Zangvogels › Lijsters › Grijswangdwerglijster
Grijswangdwerglijster | Catharus minimus
Grey-cheeked Thrush | Zorzalito carigrís | Sabiá-de-cara-cinza
De grijswangdwerglijster is de grijste van de Noord-Amerikaanse Catharus-lijsters. Hij broedt in de taiga en de struiktoendra van het noordoosten van Siberië, Alaska en Canada en overwintert in het noordwesten van Zuid-Amerika. In het gidsgebied leeft hij vooral verborgen in de ondergroei van laagland- en heuvelbos.
Geluid
De roep is een hoog, wat nasaal en dalend vie-er of kwie-er, ook 's nachts tijdens de trek. De zang, een hoge, fluitende reeks die aan het eind stijgt, is in het gidsgebied zelden te horen.
Opname: Seth Beaudreault (Toolik Field Station) — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
17–18 cm. De bovendelen zijn koel grijsolijf, zonder warme tinten. De wangen zijn grijs, met een vage, smalle witachtige oogring en zonder duidelijke bril. Keel en borst zijn witachtig, soms met een lichte geelbruine zweem, en dicht bezet met donkere vlekken; de buik is wit en de flanken zijn grijs. De ondersnavel heeft een gele tot vleeskleurige basis; de poten zijn roze. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De dwerglijster Catharus ustulatus heeft een duidelijke geelbruine bril en geelbruine wangen en borst. De veery Catharus fuscescens is roodbruin van boven, met een vaag gevlekte borst. De standvogels van het geslacht Catharus in het gidsgebied, zoals de grijsrugdwerglijster Catharus fuscater, hebben een oranje snavel en oranje poten.
Leefgebied
Ondergroei en middelste lagen van laaglandregenwoud, voetheuvelbos, secundair bos en bosranden, vooral onder 1500 m, plaatselijk tot ongeveer 2500 m, op trek ook in tuinen en struweel. Zoekt op de bosbodem naar insecten, spinnen en regenwormen en eet ook vruchten. Broedt niet in het gidsgebied.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia wintergast in het laagland en op de lagere hellingen van de Andes, en doortrekker in het hele land. In Ecuador wintergast vooral in het Amazonelaagland en op de lagere oostflank, schaars ten westen van de Andes. In Peru wintergast vooral in het noorden en in het Amazonelaagland. In Bolivia een schaarse gast. Op de Galápagos niet als regelmatige gast bekend. Broedt van het noordoosten van Siberië via Alaska en Canada tot het noordoosten van de Verenigde Staten en overwintert in het noorden van Zuid-Amerika, zuidwaarts tot het westen van het Amazonebekken.
- Wintergast (ca. okt–mrt)
- Doortrek (mrt–apr, okt–nov)
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In de wintermaanden langs schaduwrijke paden in laaglandbos en aan de voet van de Andes, vooral bij zonsopgang, wanneer de vogels op de bosbodem foerageren. Op trek in april ook in parken en tuinen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Wijdverbreid in een groot broedgebied; door de afgelegen ligging daarvan wordt de stand weinig gevolgd.
Wetenschappelijke naam
Catharus minimus | (de Lafresnaye, 1848)
De Lafresnaye beschreef de soort in 1848 als Turdus minimus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Catharus werd in 1850 ingevoerd door Bonaparte. De geslachtsnaam komt van Grieks katharos, 'zuiver, schoon', naar het verenkleed van de geelbekdwerglijster (C. aurantiirostris). De soortnaam komt van Latijn minimus, 'kleinste'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bogotá, Colombia.