Alle soorten › Zangvogels › Mierklauwieren › Grijswangmiersluiper
Grijswangmiersluiper | Euchrepomis callinota
Rufous-rumped Antwren | Hormiguerito lomirrufo | Zidedê-de-sobre-ruivo
De grijswangmiersluiper is een kleine, slanke miersluiper met een vrij lange staart die bijna uitsluitend in de kroon van vochtig bergbos leeft. In vorm en gedrag doet hij eerder denken aan een vireo of een zanger dan aan een mierklauwierachtige. Hij komt voor op de Andeshellingen van Colombia tot het midden van Peru.
Geluid
Een snelle, hoge reeks tonen die versnelt tot een snel getjilp of een triller. Roepjes zijn hoge tsi- en ti-tonen.
Opname: Jerome Fischer — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
10–11 cm, slank, met een dunne snavel en een vrij lange staart. Het mannetje heeft een zwarte kruin en nek, een lichtgrijs gezicht met een donkere oogstreep, een olijfgroene mantel en een helder roodbruine onderrug en stuit. De vleugeldekveren zijn leigrijs met lichtgele toppen die twee vleugelstrepen vormen. Keel en borst zijn lichtgrijs, de buik is lichtgeelgroen. Het vrouwtje heeft een bruinolijf kruin en grijsolijf kopzijden.
Verwarringssoorten
De kastanjeschoudermiersluiper Euchrepomis humeralis en de asvleugelmiersluiper Euchrepomis spodioptila leven in het Amazonelaagland, de eerste met een kastanjebruine vleugelbocht, de tweede met een roodbruine rug en witte vleugelstrepen. De geelstuitmiersluiper Euchrepomis sharpei in de Yungas van Peru en Bolivia heeft een gele stuit. De roodvleugelmiersluiper Herpsilochmus rufimarginatus heeft roodbruine randen aan de vleugelpennen en geen gekleurde stuit.
Leefgebied
Kroon, binnenkant en randen van vochtig voetheuvel- en bergbos, in Colombia tussen 700 en 2500 m, in Ecuador 900–1800 m en in Peru meestal 1050–2000 m. Zoekt geleedpotigen door ze behendig van bladeren en twijgjes te pikken, meestal in paren en vaak met gemengde groepen.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: op de hellingen van de drie Andesketens en in de Serranía del Perijá. Ecuador: op de westflank zuidwaarts tot El Oro en op de oostflank. Peru: op de oostflank van de Andes, zuidwaarts tot Cusco. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Costa Rica, Panama, Venezuela en plaatselijk in de Guyana's.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in gemengde groepen in de kroon van nevelwoud en voetheuvelbos, liefst vanaf een weg of helling die uitkijkt over de boomkruinen. Let bij vogels hoog in het bladerdak op de roodbruine stuit.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Vrij schaars in Colombia, Ecuador en Peru; kwetsbaar voor kap van bergbos voor landbouw.
Wetenschappelijke naam
Euchrepomis callinota | (Sclater, 1855) (GBIF: Terenura callinota)
Sclater beschreef de soort in 1855 als Formicivora callinota; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Euchrepomis werd in 2012 ingevoerd door Bravo, Remsen, Whitney & Brumfield. De geslachtsnaam combineert Grieks euchrōs, 'roodachtig, helder gekleurd', en epōmis, 'schouderpunt'. De soortnaam komt van Grieks kalos, 'schoon, fraai', en nōtos, 'rug', naar de gekleurde stuit en rug. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bogotá, Colombia.