Alle soorten › Zangvogels › Mierklauwieren › Witstreepmiervireo
Witstreepmiervireo | Dysithamnus leucostictus
White-streaked Antvireo | Batarito albirrayado | Choquinha-de-estrias-brancas
De witstreepmiervireo is een donkergrijze miervireo van de onderlaag van bergbos op de oostflank van de Andes. Zijn naam verwijst naar het vrouwtje, dat een roodbruine bovenkant en grijze, opvallend wit gestreepte onderdelen heeft. De soort is gebonden aan weinig verstoord bos.
Geluid
De zang is een korte reeks krachtige fluittonen die in toonhoogte dalen. Roepjes zijn korter en scherper.
Opname: Mauricio Álvarez-Rebolledo (Colección de Sonidos Ambientales - Instituto Humboldt) — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
12–13 cm, gedrongen, met een vrij zware, gehaakte snavel. Het mannetje is overwegend donkergrijs, met een verborgen witte vlek tussen de schouders en witte toppen en randen aan de vleugeldekveren; de borst is donkerder dan de bovendelen. Het vrouwtje heeft een roodbruine kruin, nek, bovendelen, vleugels en staart; zijkop, keel en onderdelen zijn grijs met brede witte strepen, flanken en onderstaartdekveren bruinachtig en ongestreept.
Verwarringssoorten
Chapmans miervireo Dysithamnus occidentalis is groter en donkerder; het vrouwtje heeft een kastanjebruine kruin en een olijfbruine buik, met smallere witte strepen. De bosmiervireo Dysithamnus mentalis is kleiner en lichter, met een donker masker en witachtige tot gele onderdelen. Het mannetje van de leigrijze miersluiper Myrmotherula schisticolor is kleiner en slanker, met een zwarte keel en borst en een dunne snavel.
Leefgebied
Onderlaag van vochtig, groenblijvend bergbos en voetheuvelbos, vooral in weinig verstoord bos; in Colombia tussen 900 en 1800 m, in Ecuador meestal tussen 1300 en 1800 m, in Peru tussen 1350 en 1850 m. Zoekt insecten en andere geleedpotigen van bladeren en takken, vaak in gemengde groepen. Over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: op de oostflank van de oostelijke Andes, van Cundinamarca zuidwaarts. Ecuador: op de oostflank van de Andes. Peru: alleen in het noorden, in Cajamarca en Amazonas. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Een verwante vorm, die soms als aparte soort wordt opgevat, leeft buiten het gidsgebied in het kustgebergte van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in gemengde groepen in de onderlaag van bergbos op de oostflank van Ecuador, bijvoorbeeld langs bospaden tussen 1300 en 1800 m. Let op een donkergrijze vogel met witte vleugelstippen in gezelschap van een roodbruin, wit gestreept vrouwtje.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De stand is onbekend en gaat vermoedelijk achteruit; de enige bekende bedreiging is verlies van bos.
Wetenschappelijke naam
Dysithamnus leucostictus | Sclater, 1858
Sclater beschreef de soort in 1858 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Dysithamnus werd in 1847 ingevoerd door Cabanis. De geslachtsnaam combineert Grieks duō, 'duiken', en thamnos, 'struik'. De soortnaam komt van Grieks leukos, 'wit', en stiktos, 'gevlekt', naar de witte strepen en vlekken. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Río Napo, Ecuador.