Alle soorten › Roofvogels › Havikachtigen › Grijze arendbuizerd
Grijze arendbuizerd | Geranoaetus melanoleucus
Black-chested Buzzard-Eagle | Águila pechinegra | Águia-serrana
De grijze arendbuizerd is de grote roofvogel van het open hooggebergte, een buizerd met het postuur van een arend. In de vlucht is hij onmiskenbaar door zijn brede vleugels en zeer korte, wigvormige staart, die hem een driehoekig silhouet geven. Hij is in het hele Andesgebied vrij algemeen boven páramo, puna en canyons.
Geluid
Meestal stil. Bij het nest en bij verstoring een luid, lachend gekakel.
Opname: John V. Moore — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
62–76 cm; het vrouwtje is groter dan het mannetje. De volwassen vogel is donker leigrijs van boven en op kop en borst, met lichtgrijze vleugeldekveren die een zilverig veld op de vleugel vormen. De buik en de ondervleugeldekveren zijn wit met fijne donkere bandering. De staart is kort, wigvormig en donker. In de vlucht steken de witte onderdelen af tegen de donkere borst en de donkere slagpennen. Jonge vogels zijn bruin van boven en rossig tot geelbruin van onder met donkere strepen en vlekken, en hebben een langere staart; het volwassen kleed wordt pas na enkele jaren bereikt, via tussenkleden.
Verwarringssoorten
De roodrugbuizerd Geranoaetus polyosoma is kleiner en heeft een langere witte staart met een zwarte eindband; vrouwtjes hebben een roodbruine rug. De witstaartbuizerd Geranoaetus albicaudatus heeft een witte staart met een zwarte band en roodbruine schouders, en leeft vooral lager. Jonge vogels worden vaak verward met jonge roodrugbuizerds; let dan op het silhouet met brede vleugels en korte staart. De andeskuifarend Spizaetus isidori leeft in bergbos en heeft een langere staart.
Leefgebied
Open, rotsig land in de hoge Andes: páramo, jalca, puna, steile berghellingen met grasland en struweel, kliffen en canyons, en akkers en weiden in de bergen. Vooral tussen ongeveer 2000 en 4500 m, plaatselijk lager. Zweeft lang langs hellingen en kammen en hangt vaak bijna stil in de opwaartse wind. Jaagt op middelgrote zoogdieren zoals cavia's en viscacha's, op vogels en reptielen, en eet ook aas. Het nest ligt op een richel in een rotswand of in een boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in de Andes, plaatselijk. In Ecuador in de hooglanden langs de hele Andes. In Peru in de hele Andes, op beide flanken en in de droge dalen. In Bolivia in de Andes en op het altiplano. Buiten het gidsgebied in de Andes van Venezuela, en zuidwaarts door Chili en Argentinië tot Vuurland, met een aparte populatie in het zuidoosten van Brazilië, Uruguay en Paraguay.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek langs open berghellingen en canyons op een zonnige ochtend, wanneer vogels langs de kammen zweven of stil in de wind hangen. Het driehoekige silhouet is ook op grote afstand en zonder kleuren te herkennen.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. Wijdverbreid en in open hooggebergte vrij algemeen, al wordt de soort plaatselijk vervolgd door veehouders.
Wetenschappelijke naam
Geranoaetus melanoleucus | (Vieillot, 1819)
Vieillot beschreef de soort in 1819 als Spizaetus melanoleucus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Geranoaetus werd in 1844 ingevoerd door Kaup. De geslachtsnaam komt van Grieks geranos, 'kraanvogel', en aetos, 'arend'. De soortnaam komt van Grieks melas, 'zwart', en leukos, 'wit'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Paraguay.