Alle soorten › Zangvogels › Bekardes en tityra's › Grijze bekarde
Grijze bekarde | Pachyramphus rufus
Cinereous Becard | Cabezón cinéreo | Caneleiro-cinzento
De grijze bekarde is een kleine bekarde van halfopen landschap, bosranden en riviereilanden in het noorden van Zuid-Amerika. Het mannetje is lichtgrijs en wit met een zwarte kruin, het vrouwtje helder roestbruin. In het gidsgebied is de soort vooral in Colombia algemeen; in Peru is hij beperkt tot het noordoostelijke laagland.
Geluid
De zang is een zachte, stijgende reeks heldere fluittonen, soms versnellend. Ook korte, dunne roepjes.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
13,5–14 cm, met een grote kop en een korte, dikke snavel. Het mannetje is lichtgrijs van boven, met een glanzend zwarte kruin, een witte voorhoofdsrand en witte teugels, en grijsachtig wit van onderen. De vleugels zijn zwartachtig met brede grijze en witte randen aan dekveren en slagpennen. Het vrouwtje is helder roestbruin van boven, met een kastanjebruine kruin en lichte teugels, en lichtgeelbruin tot witachtig van onderen, met een lichtere keel. Jonge vogels lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
De eksterbekarde Pachyramphus albogriseus leeft hoger in de bergen; het mannetje heeft een witte wenkbrauwstreep en duidelijke witte vleugelstrepen, het vrouwtje een kastanjebruine kruin met een zwarte rand. De zwartkapbekarde Pachyramphus marginatus leeft in het binnenste van het Amazonebos; het mannetje heeft een donkergrijze rug met zwart. Het vrouwtje lijkt op de kastanjebekarde Pachyramphus castaneus, die een grijze band rond de achterkant van de kruin heeft, en op de kaneelbekarde Pachyramphus cinnamomeus, die egaal kaneelkleurig is met een lichte streep boven de teugel.
Leefgebied
Halfopen land met bomen, bosranden, galerijbos, open secundair bos, mangrove- en moerasranden, riviereilanden met jong bos en bomenrijke weiden, van zeeniveau tot ongeveer 1500 m in de Andesdalen van Colombia. Zoekt insecten en vruchten in de middelste etage en de kruinen. Het nest is groot en bolvormig, met een ingang aan de zijkant, hoog in een boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia wijdverbreid in het noordelijke laagland, de dalen van de Magdalena en de Cauca en de llanos; ontbreekt aan de Pacifische kust. In Peru in het laagland van het noordoosten, vooral op riviereilanden en langs de grote rivieren in Loreto en Ucayali. In Ecuador hooguit een enkele melding. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van Panama tot Venezuela, de Guyana's en het Amazonegebied van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In Colombia vaak te vinden in bomenrijke parken, weiden en bosranden in de Andesdalen en het noorden. In Peru zoek je op riviereilanden met jonge bomen langs de Amazone en de Napo bij Iquitos.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort verdraagt halfopen en verstoorde landschappen.
Wetenschappelijke naam
Pachyramphus rufus | (Boddaert, 1783)
Boddaert beschreef de soort in 1783 als Muscicapa rufa; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Pachyramphus werd in 1840 ingevoerd door Gray. De geslachtsnaam komt van Grieks pakhus, 'dik, stevig', en rhamphos, 'snavel'. De soortnaam is Latijn rufus, 'rood(bruin)'; de naam is gebaseerd op een vrouwtje, de 'Gobe-mouche roux de Cayenne' van d'Aubenton. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cayenne, Frans-Guyana.