Alle soorten › Zangvogels › Bekardes en tityra's › Leikleurige bekarde
Leikleurige bekarde | Pachyramphus spodiurus
Slaty Becard | Anambé pizarra | Caneleiro-ardósia
De leikleurige bekarde is een kleine, grijze bekarde van het droge en halfvochtige laaglandbos van de Tumbes-regio in het westen van Ecuador en het noordwesten van Peru. Het mannetje is donker leigrijs met een zwarte kruin, het vrouwtje kaneelbruin. De soort heeft een klein verspreidingsgebied en is door bosverlies kwetsbaar.
Geluid
De zang is een snelle, versnellende reeks scherpe, hoge tonen die overgaat in een triller. Daarnaast korte, dunne roepjes.
Opname: Rainforest Connection — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
14,5 cm, een compacte bekarde met een grote kop en een korte, vrij dikke snavel. Het mannetje is donker leigrijs met een glanzend zwarte kruin, iets lichter grijs aan de onderzijde, en heeft zwartachtige vleugels met smalle grijze tot witachtige randen aan dekveren en tertials; de staart is zwart. Het vrouwtje is roestbruin tot kaneelkleurig van boven, met een iets donkerdere kruin, en lichter okerbruin van onderen. Jonge mannetjes lijken eerst op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
De vale bekarde Pachyramphus homochrous leeft in hetzelfde gebied, maar is groter, met een zwaardere snavel; het mannetje is egaler zwartgrijs en het vrouwtje heeft een lichtere keel. De kaneelbekarde Pachyramphus cinnamomeus lijkt op het vrouwtje, maar heeft een duidelijke lichte streep boven de donkere teugel. Het mannetje van de cryptische bekarde Pachyramphus salvini is lichter grijs, met witte vleugelstrepen en een lichte wenkbrauwstreep.
Leefgebied
Loofverliezend en halfvochtig bos, bosranden, oud secundair bos en bomenrijke weiden in het laagland en de lage heuvels, meestal onder 800 m, plaatselijk hoger. Zoekt insecten en wat vruchten in de middelste etage en de boomkruinen, vaak in gemengde groepen. Zoals andere bekardes bouwt hij een groot, bolvormig nest met een ingang aan de zijkant, hoog aan een tak.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Ecuador in het westelijke laagland, van Esmeraldas en Pichincha zuidwaarts via Manabí, Guayas en El Oro tot Loja. In Peru in het noordwesten, in Tumbes en Piura en plaatselijk in Lambayeque en Cajamarca. Ontbreekt in Colombia, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in de droge bossen van het zuidwesten van Ecuador, bijvoorbeeld rond Guayaquil en in het zuiden van Loja, of in de bossen van Tumbes in Peru. Let in het regenseizoen op de versnellende zang vanuit de boomkruinen en op gemengde groepen langs bosranden.
Staat van instandhouding
Kwetsbaar. Het leefgebied in de Tumbes-regio is grotendeels omgezet in landbouwgrond en het resterende bos wordt verder versnipperd. De soort komt voor in enkele beschermde gebieden.
Wetenschappelijke naam
Pachyramphus spodiurus | Sclater, 1860
Sclater beschreef de soort in 1860 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Pachyramphus werd in 1840 ingevoerd door Gray. De geslachtsnaam komt van Grieks pakhus, 'dik, stevig', en rhamphos, 'snavel'. De soortnaam komt van Grieks spodios, 'asgrauw', en -ouros, '-gestaart'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Babahoyo, Los Ríos, Ecuador.