Alle soorten › Zangvogels › Ovenvogels en muisspechten › Grijze muisspecht
Grijze muisspecht | Sittasomus griseicapillus
Olivaceous Woodcreeper | Trepatroncos oliváceo | Arapaçu-verde
De grijze muisspecht is een kleine, slanke muisspecht met een grijsolijfkleurige kop en borst en roodbruine vleugels en staart. Hij heeft een enorm verspreidingsgebied van Mexico tot Argentinië en leeft in zowel vochtig als droog bos. De vogels uit verschillende regio's verschillen in kleed en vooral in zang, en de soort wordt mogelijk in meerdere soorten gesplitst.
Geluid
De zang is een snelle reeks heldere, fluitende tonen, vaak eerst stijgend en dan dalend, en verschilt sterk per regio; in het westen van Ecuador en Peru klinkt eerder een droge, snelle triller. De roep is een kort, scherp tsjiep.
Opname: Juan Freile — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
14–16 cm, klein, met een korte, dunne, rechte snavel en een stijve, roodbruine staart. Kop, nek, mantel en onderdelen zijn effen grijsolijf, zonder strepen of vlekken; de rug is iets bruiner. Vleugels, stuit en staart zijn roodbruin. In vlucht is een brede, geelbruine band over de slagpennen zichtbaar. Vogels ten westen van de Andes zijn olijfkleuriger, die in Bolivia grijzer. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De wigsnavelmuisspecht Glyphorynchus spirurus heeft een korte, wigvormige snavel, een lichte wenkbrauwstreep en een gevlekte borst. De vlekkeelmuisspecht Certhiasomus stictolaemus heeft een gevlekte keel en borst en een donkere, gestippelde kruin. Langstaartmuisspechten (Deconychura) zijn groter, met een langere snavel en gestreepte keel. Geen andere kleine muisspecht in het gidsgebied heeft een zo effen grijze kop en borst.
Leefgebied
Vochtig en halfvochtig bos, droogbos, bosranden en ouder secundair bos, van het laagland tot ongeveer 2000 m, plaatselijk hoger. Ten westen van de Andes vooral in droog en halfvochtig bos, in Bolivia ook in de Yungas en in het Chiquitano-droogbos en de Chaco. Klimt in schokjes langs stammen en takken en vangt ook insecten in de vlucht of van de schors. Gaat vaak mee met gemengde groepen. Het nest ligt in een holte of spleet in een boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: in het Caribische gebied, het dal van de Magdalena en ten oosten van de Andes in de voetheuvels en het laagland. Ecuador: ten westen en ten oosten van de Andes. Peru: in het noordwesten en ten oosten van de Andes. Bolivia: verspreid in laagland, voetheuvels en droge bossen in het oosten en zuiden. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van Mexico tot Venezuela, de Guyana's, Brazilië, Paraguay en het noorden van Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in droog en halfvochtig bos in het westen van Ecuador en het noordwesten van Peru, of in de voetheuvels van de oostflank, naar een kleine muisspecht die vlot langs stammen omhoog klimt. Let op het effen grijsolijf van kop en borst; de zang klinkt vooral in de vroege ochtend.
Staat van instandhouding
Niet geëvalueerd. In de huidige afbakening, waarin meerdere vormen mogelijk aparte soorten zijn, heeft de soort geen eigen beoordeling. Als geheel heeft zij een zeer groot verspreidingsgebied en is plaatselijk algemeen; regionale vormen van droog bos kunnen gevoelig zijn voor ontbossing.
Wetenschappelijke naam
Sittasomus griseicapillus | (Vieillot, 1818)
Vieillot beschreef de soort in 1818 als Dendrocopus griseicapillus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Sittasomus werd in 1827 ingevoerd door Swainson. De geslachtsnaam combineert het geslacht Sitta (boomklevers) en Grieks sōma, 'lichaam'. De soortnaam griseicapillus combineert middeleeuws Latijn griseus, 'grijs', en Latijn capillus, 'hoofdhaar': grijskoppig. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Concepción, Paraguay.