Alle soorten › Gierzwaluwachtigen › Kolibries › Groenbuikamazilia
Groenbuikamazilia | Saucerottia viridigaster
Green-bellied Hummingbird | Amazilia colimorada | Beija-flor-de-barriga-verde
De groenbuikamazilia is een middelgrote kolibrie van de lagere hellingen aan de oostkant van de Oost-Andes in Colombia en van het westen van Venezuela. Hij is overwegend donkergroen, met een blauwe tot violetblauwe staart en een grijsbruine anaalstreek. De soort leeft in half open land, bosranden en plantages.
Geluid
De zang is een korte, fijne frase die enkele keren wordt herhaald. Roepen zijn een kort, hoog, zoemend toontje en een snelle, haperende, dalende reeks.
Opname: GABRIEL LEITE — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
8–10 cm, met een rechte, middellange, zwartachtige snavel met een roze tot roodachtige basis van de ondersnavel. Het mannetje heeft een dof goudgroene kop en rug, een olijfgroene tot bruinachtige stuit met soms een paarse zweem, een glanzend donkergroene onderkant die naar de anaalstreek grijsbruin wordt, grijsbruine onderstaartdekveren met lichtere randen en een diepblauwe tot violetblauwe staart. Het vrouwtje lijkt op het mannetje, met witte randen aan de keelveren en brons- of bruinachtige randen aan de staartpennen. Jonge vogels hebben een grijsbruine onderkant.
Verwarringssoorten
De blauwkapamazilia Saucerottia cyanifrons heeft bij het mannetje een indigoblauwe kruin, een glinsterend goudgroene onderkant en een staalblauwe staart, en leeft vooral in de Magdalenavallei. De blauwbuikamazilia Saucerottia saucerottei heeft staalblauwe onderstaartdekveren en een blauwzwarte staart. De roodstaartamazilia Amazilia tzacatl heeft een roodbruine staart en een grotendeels rode snavel. De franjeamazilia Chionomesa fimbriata heeft een witte middenstreep over de buik.
Leefgebied
Half open tot open land op de lagere en middelste hellingen, ongeveer van 400 tot 1700 m: randen van galerijbos, plantages, struweel, laag secundair bos en rivieroevers met struiken; plaatselijk aan de rand van de llanos. Leeft het hele jaar in hetzelfde gebied, maar volgt plaatselijk de bloei van voedselplanten. Haalt nectar uit bloemen en vangt kleine insecten. Het enige beschreven nest was een kom van lichtbruin zaadpluis met korstmos aan de buitenkant, op een horizontale tak.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia op de oostflank van de Oost-Andes, van Norte de Santander en Arauca via Boyacá en Casanare tot Cundinamarca en Meta; enkele meldingen verder zuidelijk. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in de Andes van het westen van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek bij bloeiende struiken en bomen langs wegen en bosranden aan de voet van de Andes rond Villavicencio (Meta) en in de voetheuvels van Casanare en Boyacá.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort komt voor in door de mens veranderd land met struiken en bomen.
Wetenschappelijke naam
Saucerottia viridigaster | (Bourcier, 1843)
Bourcier beschreef de soort in 1843 als Trochilus viridigaster; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Saucerottia werd in 1850 ingevoerd door Bonaparte. De geslachtsnaam is afgeleid van de soortnaam saucerrottei van de blauwbuikamazilia, naar de Franse arts en ornitholoog Antoine Constant Saucerotte. De soortnaam komt van Latijn viridis, 'groen', en Grieks gastēr, 'buik'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Fusagasugá, Colombia.