Alle soorten › Pelikaanachtigen › Ibissen en lepelaars › Groene ibis
Groene ibis | Mesembrinibis cayennensis
Green Ibis | Ibis verde | Coró-coró
De groene ibis is een donkere, gedrongen ibis van beboste moerassen en rivieroevers in het tropische laagland. Anders dan de meeste ibissen leeft hij meestal alleen of in paren en houdt hij zich op onder de beschutting van bomen. Zijn luide, rollende roep klinkt vooral in de schemering.
Geluid
Een luid, rollend kloe-kloe-kloe of koerr-koerr-koerr, vaak in snelle reeks en in duet, vooral bij zonsopkomst en in de avondschemering, ook in de vlucht.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
48–58 cm, met een lange, gebogen snavel, betrekkelijk korte poten en een vrij lange staart. Het verenkleed lijkt van een afstand zwartachtig, maar heeft van dichtbij een donkergroene tot bronskleurige glans, het sterkst op mantel en vleugels. De veren van de achterhals zijn verlengd en vormen een korte, ruige manen. De snavel is groenachtig grijs, de naakte huid rond het oog donker blauwgrijs en de poten zijn grijsgroen. In de vlucht vallen de brede vleugels en de korte poten op, die nauwelijks voorbij de staart reiken. De seksen zijn gelijk. Jonge vogels zijn doffer, met minder glans.
Verwarringssoorten
De maskeribis Phimosus infuscatus is kleiner en heeft een roze tot rode snavel, een roze naakt gezicht en rode poten, en leeft in open, natte graslanden. De zwarte ibis Plegadis falcinellus heeft langere poten, een slanker postuur en een kastanjebruine kop en hals, en zoekt voedsel in open moeras. De stekelstaartibis Cercibis oxycerca is groter, met een lange staart, een rode snavelbasis en rode poten, en leeft in open savanne.
Leefgebied
Moerasbos, várzea, oevers van bosrivieren en van meanders en oxbow-meren, palmmoerassen en natte plekken in bos, in het laagland tot ongeveer 500 m, plaatselijk hoger. Zoekt op modderige grond en in ondiep water naar wormen, insectenlarven, slakken en andere ongewervelden. Het nest is een platform van takken in een boom, meestal boven of bij water.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in de laaglanden ten noorden en oosten van de Andes, inclusief het Magdalenadal en het Amazonegebied. In Ecuador in het oostelijke laagland. In Peru in het Amazonelaagland. In Bolivia in de laaglanden van het noorden en oosten. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van Honduras via Venezuela, de Guyana's en Brazilië tot Paraguay en het noordoosten van Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Vaar bij zonsopkomst of in de schemering langs beboste rivieroevers en oxbow-meren in het Amazonelaagland; de roep verraadt de vogels meestal eerder dan ze te zien zijn. Overdag zitten ze vaak stil op een tak boven het water of lopen ze in de schaduw over de modder.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is wijdverspreid in het Amazonelaagland; plaatselijk gaat leefgebied verloren door ontbossing en het droogleggen van moerassen.
Wetenschappelijke naam
Mesembrinibis cayennensis | (Gmelin, 1789)
Gmelin beschreef de soort in 1789 als Tantalus cayennensis; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Mesembrinibis werd in 1930 ingevoerd door Peters. De geslachtsnaam combineert Grieks mesēmbrinos, 'zuidelijk', met ibis: een zuidelijke ibis. De soortnaam verwijst naar Cayenne in Frans-Guyana. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cayenne, Frans-Guyana.