Alle soorten › Pelikaanachtigen › Ibissen en lepelaars › Stekelstaartibis
Stekelstaartibis | Cercibis oxycerca
Sharp-tailed Ibis | Ibis rabudo | Trombeteiro
De stekelstaartibis is een grote, donkere ibis met een lange, getrapte staart, de langste van alle ibissen in het gidsgebied. Hij leeft op natte savannen en langs rivieren in het noorden van Zuid-Amerika. Zijn luide trompetroepen, vaak in duet, verklaren de Portugese naam trombeteiro.
Geluid
Luide, trompetachtige roepen als tuu-tuu of toe-hoe, vaak door het paar in duet en ook in de vlucht.
Opname: Daniel Lane — CC BY-NC-SA 3.0 · xeno-canto
Herkenning
75–86 cm. Het verenkleed is zwart met een groene of bronzen glans op rug en vleugels. De staart is lang, breed en getrapt. Het naakte gezicht en de keel zijn oranje tot roodachtig. De gebogen snavel is roodachtig tot donker, de korte poten zijn oranjerood. De seksen zijn gelijk; jonge vogels zijn doffer, met minder glans en een bleker gezicht.
Verwarringssoorten
De groene ibis Mesembrinibis cayennensis is kleiner, met een kortere staart, een blauwgrijs gezicht en een groenachtige snavel, en leeft in bos langs water. De maskeribis Phimosus infuscatus is veel kleiner, met een roze gezicht en snavel en een korte staart. De zwarte ibis Plegadis falcinellus is kleiner en slanker, kastanjebruin met lange poten.
Leefgebied
Natte savannen, moerassen, overstroomde graslanden en oevers van rivieren en lagunes in het laagland, onder 500 m. Eet insecten, kreeftachtigen en andere kleine dieren, die hij lopend op de grond en in ondiep water zoekt. Leeft meestal in paren of kleine groepen. Broedt in bomen langs water; het nest is een platform van takken.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in de llanos van Arauca, Casanare, Meta en Vichada. In Bolivia schaars en plaatselijk in de savannen van Beni. In Ecuador en Peru vrijwel afwezig; komt niet voor op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in de llanos van Venezuela, in de Guyana's en in het noorden en midden van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In de llanos van Arauca en Casanare, bijvoorbeeld op de grote veebedrijven, zijn paren te vinden bij plassen en in natte graslanden, vooral in de droge tijd (dec–apr), wanneer de vogels zich bij het overgebleven water verzamelen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het leefgebied is grotendeels intact, maar de omzetting van savannen in akkerland en rijstvelden kan plaatselijk een rol spelen.
Wetenschappelijke naam
Cercibis oxycerca | (Spix, 1825)
Spix beschreef de soort in 1825 als Ibis oxycercus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Cercibis werd in 1832 ingevoerd door Wagler. De geslachtsnaam combineert Grieks kerkos, 'staart', met ibis, naar de lange, puntige staart. De soortnaam komt van Grieks oxus, 'scherp', en kerkos, 'staart', naar de puntige staart. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Pará, Brazilië.