Alle soorten › Pelikaanachtigen › Ibissen en lepelaars › Maskeribis
Maskeribis | Phimosus infuscatus
Bare-faced Ibis | Ibis afeitado | Tapicuru
De maskeribis is een kleine, donkere ibis met een kaal, roze gezicht en een roze snavel. Hij leeft in groepen op natte graslanden, rijstvelden en ondergelopen weilanden en vliegt in rijen of losse V's tussen voedselplaatsen en slaapplaatsen. In delen van Colombia breidt hij zich uit, ook naar hoger gelegen dalen.
Geluid
Meestal stil. In groepen en bij het opvliegen zachte, nasale knorren en grommende geluiden.
Opname: Smily Varon — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
46–54 cm, met een vrij korte, gebogen snavel en korte poten. Het verenkleed is zwartachtig bruin met een groene tot bronskleurige glans op vleugels en rug. Het gezicht rond oog en snavelbasis is kaal en roze tot roodachtig; de snavel is roze tot oranjeroze en de poten zijn roze tot rood. In de vlucht reiken de poten tot net voorbij de staart. De seksen zijn gelijk. Jonge vogels zijn doffer, met een minder fel gekleurd gezicht.
Verwarringssoorten
De groene ibis Mesembrinibis cayennensis is groter, met een groenachtige snavel, een donker gezicht en grijsgroene poten, en houdt zich op in bebost moeras. De zwarte ibis Plegadis falcinellus en de witmaskeribis Plegadis chihi zijn groter en slanker, met een donkere snavel, langere poten en een kastanjebruine kop en hals. De stekelstaartibis Cercibis oxycerca is veel groter, met een lange staart.
Leefgebied
Natte graslanden, moerassen, ondergelopen weilanden, rijstvelden, oevers van ondiepe meren en savanne, vooral in het laagland, maar in Colombia ook in dalen en hoogvlakten van de Andes tot boven 2500 m. Zoekt in groepen, al tastend in modder en ondiep water, naar insectenlarven, wormen, slakken en kleine kreeftachtigen. Broedt in kolonies, vaak samen met reigers, met een nest van takken in struiken of bomen boven water.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia wijdverspreid in de Caribische laaglanden, het Magdalena- en Caucadal en de llanos, en plaatselijk in het Andesgebied. In Ecuador en Peru schaars en plaatselijk, vooral in het oostelijke laagland. In Bolivia in de savannes en moerassen van het noorden en oosten. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Venezuela, de Guyana's en van Brazilië tot Uruguay en het noorden van Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Kijk in de llanos en in de rijstbouwgebieden van het Colombiaanse laagland langs ondergelopen velden en weilanden; groepen zoeken daar voedsel tussen vee en reigers. In de avond vliegen ze in rijen naar hun slaapplaatsen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort profiteert van rijstbouw en beweid land en neemt in delen van het verspreidingsgebied toe.
Wetenschappelijke naam
Phimosus infuscatus | (Lichtenstein, 1823)
Lichtenstein beschreef de soort in 1823 als Ibis infuscata; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Phimosus werd in 1832 ingevoerd door Wagler. De geslachtsnaam komt van Grieks phimos, 'muilkorf' (van phimoō, 'het zwijgen opleggen'). De soortnaam is Latijn infuscatus, 'donker gemaakt, verduisterd', naar het donkere verenkleed. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Brazilië.