Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Groene suikervogel
Groene suikervogel | Chlorophanes spiza
Green Honeycreeper | Mielero verde | Saí-verde
De groene suikervogel is een tangare van de boomkronen van het tropische laagland, met een licht gebogen, grotendeels gele snavel. Het mannetje is glanzend blauwgroen met een zwarte kop, het vrouwtje effen grasgroen. Hij komt geregeld naar vruchtdragende bomen en voederplaatsen met fruit.
Geluid
Scherpe, korte tsip- en tsjip-roepjes; de zang, een snelle reeks tsjilpende tonen, wordt weinig gehoord.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
13–14 cm, met een vrij lange, licht gebogen snavel die geel is met een donkere bovenkant. Het mannetje is glanzend smaragd- tot blauwgroen, afhankelijk van het licht; kop en gezicht zijn grotendeels zwart en de iris is rood. Het vrouwtje is effen grasgroen, met een lichtere, geelgroene keel en zonder zwart op de kop. Jonge mannetjes lijken op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
Het mannetje van de goudkraagsuikervogel Iridophanes pulcherrimus is kleiner en heeft een zwarte kop met een goudgele nekband. Het vrouwtje van de blauwe pitpit Dacnis cayana heeft een blauwe kop en een kortere, rechte, donkere snavel. Het vrouwtje van de blauwe suikervogel Cyanerpes cyaneus is doffer olijfgroen met vaag gestreepte onderdelen en een donkere snavel.
Leefgebied
Kronen en randen van vochtig laaglandbos en voetheuvelbos, ook secundair bos, plantages en tuinen met bomen, tot ongeveer 1200 m, plaatselijk hoger. Eet vooral vruchten, daarnaast nectar en insecten; vaak in paren in gemengde groepen. Het nest is een klein kommetje in een vork van een boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het vochtige laagland aan beide kanten van de Andes, van de Pacifische kust en het Caribische laagland tot het Amazonegebied. In Ecuador in het westen en het oosten. In Peru vooral ten oosten van de Andes. In Bolivia in het noorden en langs de voet van de Andes. Komt niet voor op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van Zuid-Mexico tot Panama en in Venezuela, de Guyana's en het Amazonegebied en het Atlantisch Woud van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Bij fruitvoederplaatsen en vruchtdragende bomen bij lodges, zowel in het westen van Ecuador als in het Amazonegebied. Vanaf uitkijktorens in het laagland zie je hem geregeld op ooghoogte in de kronen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Wijdverbreid en vrij algemeen, ook in secundair bos.
Wetenschappelijke naam
Chlorophanes spiza | (Linnaeus, 1758)
Linnaeus beschreef de soort in 1758 als Motacilla Spiza; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Chlorophanes werd in 1853 ingevoerd door Reichenbach. De geslachtsnaam komt van Grieks khlōros, 'groen', en -phanēs, 'tonend': een vogel die groen laat zien. De soortnaam is Grieks spiza, de naam voor een gewone vink. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Suriname.