Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Palmers tangare
Palmers tangare | Poecilostreptus palmeri
Grey-and-gold Tanager | Tangara grisdorada | Saíra-cinza-e-dourada
Palmers tangare is een vrij grote, grijs-witte tangare met een zwart masker en een goudgele zweem, van het Chocó-bos van oost-Panama tot noordwest-Ecuador. Ze zit vaak open op kale takken boven het bladerdak en is een kernsoort in gemengde groepen in de boomkronen.
Geluid
Een luid, scherp tsiep of tsjiep, vaak vanaf een hoge tak; de zang is een reeks hoge, snelle tsjiptonen, soms in duet.
Opname: Jerome Fischer — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
15 cm. Bovendelen lichtgrijs met zwarte vlekken op mantel en rug. Een zwart masker loopt van de snavel door het oog. Kruin en nek bleekgrijs. Vleugels en staart zwart met grijze randen. Onderdelen wit tot zilverwit, met een rij zwarte vlekken die een gebroken borstband vormen; zijborst en flanken zijn goudgeel tot geelgroen gewassen. De snavel is zwart en relatief fors. De seksen zijn gelijk; jonge vogels zijn doffer en minder gevlekt.
Verwarringssoorten
De grijze tangare Tangara inornata is kleiner en egaal grijs, zonder masker en zwarte vlekken. De zilverkeeltangare Tangara icterocephala is geel met een zilverwitte keel en een zwart gestreepte rug. De bisschopstangare Thraupis episcopus is blauwgrijs, zonder vlekken of masker.
Leefgebied
Kronen en randen van vochtig en zeer nat laagland- en voetheuvelbos en hoge secundaire groei, van ongeveer 100 tot 1100 m. Eet vruchten en insecten, vooral hoog in de kronen; zit vaak op kale takken boven het bladerdak en vormt de kern van gemengde groepen tangaren. Het nest is een kom hoog in een boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia langs de Pacifische laaglanden en voetheuvels en de westflank van de westelijke Andes, en in het noorden tot in de lagere delen van de Magdalenavallei. In Ecuador in het noordwesten, zuidwaarts tot ongeveer Pichincha en Santo Domingo. Komt niet voor in Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied alleen in het oosten van Panama.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Kijk naar kale takken boven het bladerdak langs wegen door voetheuvelbos in noordwest-Ecuador, bijvoorbeeld rond Milpe en Mashpi, of in de Chocó van Colombia; de luide roep verraadt vaak een gemengde groep.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Plaatselijk vrij algemeen, maar het verspreidingsgebied is beperkt en het Chocó-laagland- en voetheuvelbos wordt sterk gekapt.
Wetenschappelijke naam
Poecilostreptus palmeri | (Hellmayr, 1909)
Hellmayr beschreef de soort in 1909 als Calospiza palmeri; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Poecilostreptus werd in 2016 ingevoerd door Burns, Unitt & Mason. De geslachtsnaam komt van Oudgrieks poikilos, 'bont, gevlekt', en streptos, 'halsketting, halsband', naar de zwarte vlekken op de witachtige borst. De soortnaam eert Mervyn George Palmer (1882–1955), Engels natuuronderzoeker en verzamelaar in tropisch Amerika. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Río Sipí, Chocó, Colombia.