Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Groenrugtangare
Groenrugtangare | Bangsia edwardsi
Moss-backed Tanager | Tangara dorsimusgosa | Sanhaço-de-dorso-musgo
De groenrugtangare is een gedrongen tangare van het natte voetheuvel- en lagere bergbos van het Chocó, met een blauwe kop, een mosgroene rug en een gele borstvlek. Hij zit vaak hoog op bemoste takken en kale twijgen en sluit zich aan bij gemengde groepen. Van de Bangsia-tangaren is hij in Ecuador het meest verbreid.
Geluid
Een snelle, wat ratelende reeks hoge, droge tonen, vaak vanuit een hoge zitplaats, en dunne tsit-roepjes.
Opname: Patricio Mena Valenzuela — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
16 cm, met een korte, stevige zwarte snavel en een korte staart. Kruin en wangen zijn blauw, het gezicht rond de snavel en de keel zwart. Rug, vleugels en staart zijn mosgroen. Midden op de borst ligt een gele vlek; buik en flanken zijn groen. De iris is donker. De seksen zijn gelijk. Jonge vogels zijn doffer, met een groenige kop.
Verwarringssoorten
De goudborsttangare Bangsia rothschildi is zwartblauw zonder groene rug en heeft gele onderstaartdekveren; hij leeft meestal lager. De goudringtangare Bangsia aureocincta van de Westelijke Andes in Colombia heeft een zwarte kop met een goudgele ring en leeft hoger. De zwartvoorhoofdtangare Bangsia flavovirens is egaal geelgroen zonder blauwe kop.
Leefgebied
Nat voetheuvelbos, lager bergbos en nevelwoud aan de Pacifische zijde, ook bosranden en oude secundaire groei, ruwweg van 500 tot 2100 m, het meest tussen 700 en 1500 m. Eet vooral vruchten en bessen en zoekt daarnaast insecten op bemoste takken. Het nest is een kom van mos.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia op de Pacifische helling van de Westelijke Andes, van Chocó zuidwaarts tot Nariño. In Ecuador op de westflank in het noorden, in Esmeraldas, Carchi, Imbabura en het noordwesten van Pichincha. Ontbreekt in Peru, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in Noordwest-Ecuador langs bosranden en wegen in het voetheuvelbos, zoals rond Milpe en Mashpi, waar de vogels ook naar fruitvoerplaatsen komen; let op een groene tangare met een blauwe kop hoog in een kale tak.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het verspreidingsgebied is beperkt tot het Chocó en het bos op de lagere hellingen wordt plaatselijk gekapt; de soort verdraagt bosranden en secundair bos.
Wetenschappelijke naam
Bangsia edwardsi | (Elliot, 1865)
Elliot beschreef de soort in 1865 als Buthraupis edwardsi; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Bangsia werd in 1919 ingevoerd door Penard. De geslachtsnaam eert Outram Bangs (1863–1932), Amerikaans zoöloog en vanaf 1900 conservator zoogdieren van het Museum of Comparative Zoology van Harvard. De soortnaam eert Henri Milne-Edwards (1800–1885), Frans zoöloog. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Colombia.