Alle soorten › Roofvogels › Havikachtigen › Grote bonte buizerd
Grote bonte buizerd | Pseudastur albicollis
White Hawk | Aguililla blanca | Gavião-branco
De grote bonte buizerd is een grote, overwegend witte bosbuizerd van het vochtige laagland en de voetheuvels. Hij zweeft vaak in de ochtend boven het bladerdak en valt dan op door het witte lichaam tegen het groen van het bos. In het gidsgebied komt hij in alle vier landen voor, ten oosten en ten westen van de Andes.
Geluid
Een hese, langgerekte, sissende schreeuw, shhhrieeeer, vaak in de vlucht.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
46–56 cm; het vrouwtje is groter dan het mannetje. De Amazone-vorm is vrijwel geheel wit, met zwarte vlekken op de vleugeldekveren, zwarte punten aan de handpennen en een zwarte staart met een brede witte band. Bij de vogels van het westen van Colombia zijn rug en vleugels veel zwarter. Het oog is donker, de washuid grijs en de poten geel. In de vlucht zijn de vleugels breed en rond en van onder wit met donkere punten. Jonge vogels hebben meer zwarte strepen op kop en rug.
Verwarringssoorten
De grijsrugbuizerd Pseudastur occidentalis in het westen van Ecuador en het noordwesten van Peru heeft een donkergrijze rug, een witte staart met zwarte eindband en een gestreepte kop. De zwartmaskerbuizerd Leucopternis melanops en kuhls buizerd Leucopternis kuhli zijn kleiner, met een zwart masker, een zwarte rug en oranje washuid. De koningsgier Sarcoramphus papa heeft in de vlucht een zwarte achterrand aan de vleugels en een korte zwarte staart.
Leefgebied
Vochtig laaglandbos, voetheuvelbos en lager bergbos, vooral in heuvelachtig terrein, ook bosranden en grote open plekken. Vooral onder ongeveer 1500 m, plaatselijk hoger. Zit vaak lang stil in het bladerdak en jaagt op slangen, hagedissen, kikkers en kleine zoogdieren. Het nest is een takkennest hoog in een boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het Pacifische laagland, in de voetheuvels van de Andes, in de Magdalenavallei en in het Amazonegebied. In Ecuador in het oostelijke laagland en de voetheuvels en in het noordwesten. In Peru in het oostelijke laagland en op de lagere oostflank van de Andes. In Bolivia in het noorden en midden van het laagland en op de lagere hellingen. Buiten het gidsgebied van het zuiden van Mexico tot de Guyana's en het Braziliaanse Amazonegebied.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in de ochtend vanaf een uitkijkpunt of een uitkijktoren boven het bos in de voetheuvels, wanneer de vogels boven het bladerdak zweven. Ook langs bosranden zit hij soms open op een tak.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. Wijdverbreid, maar afhankelijk van bos en daardoor plaatselijk achteruitgaand door ontbossing.
Wetenschappelijke naam
Pseudastur albicollis | (Latham, 1790) (GBIF: Leucopternis albicollis)
Latham beschreef de soort in 1790 als Falco albicollis; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Pseudastur werd in 1849 ingevoerd door Gray. De geslachtsnaam combineert Grieks pseudo-, 'vals' of 'schijn-', met Latijn astur, 'havik'. De soortnaam combineert Latijn albus, 'wit', met collis, 'hals', dus 'witte hals'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cayenne, Frans-Guyana.