Alle soorten › Roofvogels › Havikachtigen › Witstaartbuizerd
Witstaartbuizerd | Geranoaetus albicaudatus
White-tailed Hawk | Gavilán coliblanco | Gavião-de-rabo-branco
De witstaartbuizerd is een grote, langvleugelige buizerd van open savannen en grasland, met een witte staart met een zwarte band vlak voor de top. Volwassen vogels hebben roodbruine schouders, die ook bij een zittende vogel te zien zijn. In het gidsgebied leeft hij vooral in de savannen van Colombia en het oosten van Bolivia.
Geluid
Meestal stil. Bij het nest een hoog, blatend, lachend ke-ke-ke-ke of kla-ha, kla-ha.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
52–60 cm; het vrouwtje is groter dan het mannetje. De vleugels zijn lang en breed en reiken bij de zittende vogel voorbij de staartpunt. De volwassen vogel is donker leigrijs op kop en rug, met roodbruine schouders, een witte keel en witte onderdelen met fijne grijze bandering op de flanken. De staart is wit, fijn grijs gebandeerd, met een brede zwarte band vlak voor de top. Er komt ook een donkere vorm voor, die grijszwart is maar dezelfde witte staart met zwarte band heeft. In de vlucht zijn de ondervleugels wit met donkere slagpentoppen. Jonge vogels zijn zwartbruin met een witte vlek op de borst en een grijsachtige, fijn gebandeerde staart zonder duidelijke band; het volwassen kleed wordt pas in het derde jaar bereikt.
Verwarringssoorten
De roodrugbuizerd Geranoaetus polyosoma heeft eveneens een witte staart met zwarte band, maar is kleiner, heeft vleugels die de staartpunt niet bereiken, en leeft vooral in het hooggebergte en aan de Pacifische kust. De grijze arendbuizerd Geranoaetus melanoleucus heeft een zeer korte, wigvormige donkere staart en een donkere borst. De savannebuizerd Buteogallus meridionalis is roodbruin, met lange poten en een zwarte staart met een witte band. Donkere jonge vogels lijken op de donkere vorm van de kortstaartbuizerd Buteo brachyurus, die kleiner is en kortere vleugels heeft.
Leefgebied
Open savanne, grasland met verspreide bomen en struiken, weiland en veeteeltgebied, ook rond akkers; vooral in het laagland, in Colombia plaatselijk tot hoog in de Andes. Zweeft hoog of hangt biddend in de wind en jaagt op knaagdieren, reptielen, grote insecten en vogels; komt af op grasbranden om vluchtende prooien te vangen. Het nest is een takkennest boven in een vrijstaande boom of struik.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in de savannen van het Caribisch laagland, in de llanos en plaatselijk in open gebied in de Andes. In Peru alleen schaars in de savannen van het uiterste zuidoosten (Pampas del Heath). In Bolivia in de savannen van het laagland in het noorden en oosten. Niet bekend uit Ecuador. Buiten het gidsgebied van Texas en Mexico door Midden-Amerika naar Venezuela, de Guyana's en het oosten van Zuid-Amerika tot in Argentinië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek langs wegen door de llanos en de savannen van Beni en Santa Cruz, waar vogels op palen of losse bomen zitten of laag biddend boven het gras hangen. Bij grasbranden komen soms meerdere vogels tegelijk af.
Staat van instandhouding
Niet bedreigd. Wijdverbreid en in open savannen vrij algemeen; profiteert plaatselijk van ontbossing voor veeteelt.
Wetenschappelijke naam
Geranoaetus albicaudatus | (Vieillot, 1816) (GBIF: Buteo albicaudatus)
Vieillot beschreef de soort in 1816 als Buteo albicaudatus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Geranoaetus werd in 1844 ingevoerd door Kaup. De geslachtsnaam komt van Grieks geranos, 'kraanvogel', en aetos, 'arend'. De soortnaam komt van Latijn albus, 'wit', en caudatus, 'gestaart'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Rio de Janeiro, Brazilië.