Alle soorten › Zangvogels › Mierklauwieren › Iherings miersluiper
Iherings miersluiper | Myrmotherula iheringi
Ihering's Antwren | Hormiguerito de Ihering | Choquinha-de-ihering
Iherings miersluiper is een kleine grijze miersluiper van het zuidwesten van het Amazonegebied. In het gidsgebied is hij sterk gebonden aan bamboe (Guadua) in laaglandbos. De soort is genoemd naar de Duits-Braziliaanse zoöloog Hermann von Ihering.
Geluid
De zang is een reeks hoge, heldere tonen die iets versnelt. Roepjes zijn korte, hoge fluittonen.
Opname: Pritam Baruah — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
9 cm, met een korte staart. Het mannetje is grijs, met een grote zwarte vlek op keel en borst en zwarte vleugeldekveren met witte toppen. Het vrouwtje is grijzig olijf van boven en licht geelbruin van onder, met lichte toppen aan de vleugeldekveren die vleugelstrepen vormen.
Verwarringssoorten
De langvleugelmiersluiper Myrmotherula longipennis heeft langere vleugels, een kleinere zwarte vlek bij het mannetje en een bruiner vrouwtje, en leeft in bos zonder bamboe. De grijze miersluiper Myrmotherula menetriesii zit hoger in het bos; het vrouwtje is egaal okerkleurig van onder, zonder vleugelstrepen. De witflankmiersluiper Myrmotherula axillaris heeft witte flankpluimen.
Leefgebied
Onderetage en middenetage van laaglandbos, in het gidsgebied vooral in bamboestruwelen van Guadua binnen terra-firmebos en langs bosranden, tot ongeveer 600 m. Zoekt in paren insecten van bladeren en bamboestengels, vaak met gemengde groepen.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Peru: in het zuidoosten, vooral in Madre de Dios en aangrenzend Cusco en Puno, plaatselijk noordwaarts tot Ucayali. Bolivia: in het uiterste noorden (Pando), schaars. Ontbreekt in Colombia, Ecuador en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het zuiden van het Braziliaanse Amazonegebied, ten zuiden van de Amazone.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in bamboestruwelen in het laagland van Madre de Dios, bijvoorbeeld langs paden bij de biologische stations aan de rivieren. Paren bewegen met gemengde groepen door de bamboe, op enkele meters hoogte.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Gebonden aan bamboebos, dat in het zuidwesten van het Amazonegebied nog uitgestrekt is; plaatselijk verlies door ontbossing.
Wetenschappelijke naam
Myrmotherula iheringi | Snethlage, HMMEE, 1914
Snethlage, HMMEE beschreef de soort in 1914 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Myrmotherula werd in 1858 ingevoerd door Sclater. De geslachtsnaam is een verkleinvorm van Myrmothera (Grieks murmos, 'mier', en thēras, 'jager'): kleine mierenjager. De soortnaam eert Hermann von Ihering (1850–1930), Duits-Braziliaanse zoöloog en directeur van het Museu Paulista in São Paulo. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Boim, Tapajós, Pará, Brazilië.