Alle soorten › Zangvogels › Mierklauwieren › Langvleugelmiersluiper
Langvleugelmiersluiper | Myrmotherula longipennis
Long-winged Antwren | Hormiguerito alilargo | Choquinha-de-asa-comprida
De langvleugelmiersluiper is een van de algemeenste grijze miersluipers van het Amazonelaagland. Paren zijn een vast onderdeel van de gemengde groepen in de onderetage van terra-firmebos, die vaak door mierklauwieren van het geslacht Thamnomanes worden aangevoerd. De naam verwijst naar de relatief lange vleugels.
Geluid
De zang is een korte reeks heldere tonen die geleidelijk stijgen. De roep is een kort, dalend fluitje.
Opname: Jacob Wijpkema — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
9–10 cm, met een vrij korte staart en relatief lange vleugels. Het mannetje is grijs, met een zwarte keel en bovenborst en zwartachtige vleugeldekveren met witte toppen. Het vrouwtje is olijfbruin tot grijsbruin van boven en warm okergeel van onder, met een lichtere keel; de vleugeldekveren hebben vage lichte toppen.
Verwarringssoorten
De grijze miersluiper Myrmotherula menetriesii heeft een kortere staart en zit vaak hoger in het bos; het vrouwtje is grijs van boven in plaats van bruin. De witflankmiersluiper Myrmotherula axillaris heeft een langere staart en witte flankpluimen die hij vaak laat zien, en het mannetje is zwartachtig van onder. Iherings miersluiper Myrmotherula iheringi in het zuidoosten van Peru en het noorden van Bolivia leeft vooral in bamboe. De riosunomiersluiper Myrmotherula sunensis is schaars en heeft een kortere staart.
Leefgebied
Onderetage en lagere middenetage van vochtig terra-firmebos in het laagland en de voetheuvels, tot ongeveer 1000 m. Zoekt in paren insecten van bladeren en dunne takjes, bijna altijd in gemengde groepen.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: in het laagland ten oosten van de Andes. Ecuador: in het oostelijke laagland. Peru: in het oostelijke laagland over het hele land. Bolivia: in het noorden. Ontbreekt ten westen van de Andes en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het zuiden van Venezuela, de Guyana's en het Braziliaanse Amazonegebied.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Volg een gemengde groep in terra-firmebos; zulke groepen zijn te herkennen aan de luide roepen van de Thamnomanes-mierklauwieren. Paren langvleugelmiersluipers zoeken daarin op enkele meters hoogte.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Algemeen in uitgestrekt laaglandbos; plaatselijk achteruitgang door ontbossing.
Wetenschappelijke naam
Myrmotherula longipennis | Pelzeln, 1868
Pelzeln beschreef de soort in 1868 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Myrmotherula werd in 1858 ingevoerd door Sclater. De geslachtsnaam is een verkleinvorm van Myrmothera (Grieks murmos, 'mier', en thēras, 'jager'): kleine mierenjager. De soortnaam komt van Latijn longus, 'lang', en penna, 'veer, vleugel'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Marabitanas, Rio Negro, Amazonas, Brazilië.