Alle soorten › Zangvogels › Mierklauwieren › Salvadori's miersluiper
Salvadori's miersluiper | Myrmotherula minor
Salvadori's Antwren | Hormiguerito de Salvadori | Choquinha-pequena
Salvadori's miersluiper is een kleine grijze miersluiper van het Atlantisch Woud in het zuidoosten van Brazilië. In het gidsgebied is hij niet met zekerheid vastgesteld; een oud museumexemplaar met als herkomst Iquitos in Peru en enkele geluidsopnamen uit het oosten van Colombia gelden als onzeker.
Geluid
De zang is een korte reeks hoge, heldere tonen. Roepjes zijn korte, hoge tonen.
Opname: Mateus Gonçalves Santos — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
9 cm, klein, met een korte staart. Het mannetje is grijs, met een zwarte keel en zwartachtige vleugeldekveren met witte toppen. Het vrouwtje is olijfbruin van boven en licht geelbruin van onder, met een lichtere keel.
Verwarringssoorten
In het gidsgebied lijken vooral de grijze miersluiper Myrmotherula menetriesii en de langvleugelmiersluiper Myrmotherula longipennis op deze soort; beide zijn algemeen in het Amazonelaagland en daar de eerste kandidaten bij een grijze miersluiper. In het Atlantisch Woud leeft hij naast andere grijze Myrmotherula-soorten; zang en vrouwtjeskleed zijn daar de beste kenmerken.
Leefgebied
Onderetage en middenetage van vochtig laagland- en heuvelbos en oud secundair bos in het Atlantisch Woud, meestal onder 900 m. Zoekt in paren insecten van bladeren en twijgjes, vaak met gemengde groepen.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Komt in het gidsgebied niet met zekerheid voor: er zijn geen bevestigde waarnemingen uit Colombia, Ecuador, Peru, Bolivia of de Galápagos. Het verspreidingsgebied ligt in het zuidoosten van Brazilië, ruwweg van Espírito Santo tot Santa Catarina.
Hoe en wanneer kijken
In het gidsgebied niet te verwachten. Wie de soort wil zien, zoekt in laaglandbos van het Atlantisch Woud in het zuidoosten van Brazilië naar gemengde groepen in de onderetage.
Staat van instandhouding
Gevoelig. Het Atlantisch Woud is grotendeels gekapt en de resterende bossen zijn versnipperd; de soort is afhankelijk van vochtig bos in het laagland.
Wetenschappelijke naam
Myrmotherula minor | Salvadori, 1864
Salvadori beschreef de soort in 1864 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Myrmotherula werd in 1858 ingevoerd door Sclater. De geslachtsnaam is een verkleinvorm van Myrmothera (Grieks murmos, 'mier', en thēras, 'jager'): kleine mierenjager. De soortnaam is Latijn minor, 'kleiner'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Brazilië (volgens de beschrijving).