Alle soorten › Zangvogels › Mierklauwieren › Riosunomiersluiper
Riosunomiersluiper | Myrmotherula sunensis
Rio Suno Antwren | Hormiguerito del Suno | Choquinha-do-oeste
De riosunomiersluiper is een kleine, kortstaartige miersluiper van het laagland en de voetheuvels aan de voet van de Andes. Hij is in het hele verspreidingsgebied schaars en plaatselijk. De naam verwijst naar de Río Suno in het oosten van Ecuador, waar de soort voor het eerst werd verzameld.
Van deze soort bestaat geen foto van een levende wilde vogel met een geschikte Creative Commons-licentie. Heb je er een die aan de regels voldoet? Stuur hem in.
Geluid
De zang is een heldere, melodieuze reeks, ongeveer wie-wiedie-wiedie-wiedie. De roep is een dunne, stijgende fluittoon, vaak verdubbeld.
Opname: Mitch Lysinger — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
9 cm, klein, met een korte staart. Het mannetje is grijs, met een zwarte keel en bovenborst, donkerder vleugels met witte toppen aan de dekveren en een verborgen witte vlek tussen de schouders. Het vrouwtje is olijfbruin van boven en dof geelbruin met een roestkleurige zweem van onder, met olijfbruine flanken. Vrouwtjes uit het centrale oosten van Peru zijn van boven grijzer en van onder minder roestkleurig.
Verwarringssoorten
De leigrijze miersluiper Myrmotherula schisticolor is iets groter en langer gestaart en leeft hoger, op de Andeshellingen. De langvleugelmiersluiper Myrmotherula longipennis en de grijze miersluiper Myrmotherula menetriesii zijn langer gevleugeld en zitten vaak hoger in het bos; het vrouwtje van de grijze miersluiper is grijs van boven. Het mannetje van de witflankmiersluiper Myrmotherula axillaris heeft witte flankpluimen. Zang en vrouwtjeskleed geven het beste uitsluitsel.
Leefgebied
Onderetage tot middenetage van groenblijvend regenwoud en oud secundair bos in het laagland en de voetheuvels, meestal tussen 200 en 500 m, plaatselijk tot ongeveer 900 m. Voorkeur voor dichte, met lianen begroeide plekken, vaak met veel Heliconia; in Colombia en Ecuador vooral in terra-firmebos. Zoekt in paren insecten van bladeren, soms met gemengde groepen.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: zeer plaatselijk aan de voet van de oostflank, in Meta en van Putumayo zuidwaarts. Ecuador: plaatselijk in het oostelijke laagland en de voetheuvels. Peru: verspreid en plaatselijk, vooral in het centrale oosten. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het zuidwesten van het Braziliaanse Amazonegebied.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Luister in laagland- en voetheuvelbos in het oosten van Ecuador naar de heldere zang, in dichte begroeiing met lianen en Heliconia in de onderetage. De soort wordt meestal eerst op het gehoor gevonden.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De stand is onbekend en neemt vermoedelijk af door bosverlies; de soort komt voor in enkele beschermde gebieden, maar de verspreiding is nog onvolledig bekend.
Wetenschappelijke naam
Myrmotherula sunensis | Chapman, 1925
Chapman beschreef de soort in 1925 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Myrmotherula werd in 1858 ingevoerd door Sclater. De geslachtsnaam is een verkleinvorm van Myrmothera (Grieks murmos, 'mier', en thēras, 'jager'): kleine mierenjager. De soortnaam verwijst naar de Río Suno in Oost-Ecuador. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Río Suno, Oost-Ecuador.