Alle soorten › Zangvogels › Mierklauwieren › Leigrijze miersluiper
Leigrijze miersluiper | Myrmotherula schisticolor
Slaty Antwren | Hormiguerito pizarroso | Choquinha-ardósia
De leigrijze miersluiper is een kleine miersluiper van de onderetage van vochtig voetheuvel- en bergbos. Het mannetje is leigrijs met een zwarte keel en borst, het vrouwtje olijfbruin met okerkleurige onderdelen. In het gidsgebied is hij de grijze miersluiper van de Andeshellingen, boven het laagland waar verwante soorten leven.
Geluid
De zang is een korte reeks iets nasale, klagende fluittonen. De roep is een nasaal, dalend tsjie-oe.
Opname: José María Loaiza B. — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
10 cm, compact, met een dunne snavel en een vrij korte staart. Het mannetje is egaal leigrijs, met een zwarte keel en bovenborst; de vleugeldekveren zijn zwartachtig met smalle witte toppen. Tussen de schouders zit een verborgen witte vlek. Het vrouwtje is olijfbruin van boven, met een grijzige zweem op de kop, en warm okerkleurig van onder; de vleugels zijn vrijwel ongetekend. Jonge mannetjes lijken eerst op het vrouwtje.
Verwarringssoorten
De bosmiervireo Dysithamnus mentalis is groter en forser, met een dikkere snavel; het vrouwtje heeft een roodbruine kruin. De riosunomiersluiper Myrmotherula sunensis is kleiner en korter gestaart en leeft lager, in het laagland en de voetheuvels van het oosten. De grijze miersluiper Myrmotherula menetriesii en de langvleugelmiersluiper Myrmotherula longipennis leven in het Amazonelaagland; het vrouwtje van de grijze miersluiper is grijs van boven. De witflankmiersluiper Myrmotherula axillaris heeft lange witte flankpluimen, en het mannetje is zwartachtig van onder.
Leefgebied
Onderetage en middenetage van vochtig voetheuvel- en bergbos, vaak in hellingbos met veel lianen, meestal tussen 500 en 2000 m, aan de Pacifische kant plaatselijk lager. Zoekt in paren insecten en spinnen van bladeren, vaak tussen hangende dode bladeren, en sluit zich aan bij gemengde groepen van de onderetage. Het nest is een kommetje dat laag in een vork van een twijg hangt.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: op de Pacifische helling en op de hellingen van de drie Andesketens, ook in de Serranía del Perijá. Ecuador: op de westflank en de oostflank van de Andes. Peru: op de oostflank van de Andes, zuidwaarts tot Puno. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van het zuiden van Mexico tot Panama en in Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in gemengde groepen in de onderetage van nevelwoud en voetheuvelbos, bijvoorbeeld langs paden in hellingbos. Paren zoeken vaak tussen dode bladeren die in lianen blijven hangen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Vrij algemeen in geschikt bos; plaatselijk achteruitgang door kap van berg- en voetheuvelbos.
Wetenschappelijke naam
Myrmotherula schisticolor | (Lawrence, 1865)
Lawrence beschreef de soort in 1865 als Formicivora schisticolor; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Myrmotherula werd in 1858 ingevoerd door Sclater. De geslachtsnaam is een verkleinvorm van Myrmothera (Grieks murmos, 'mier', en thēras, 'jager'): kleine mierenjager. De soortnaam komt van Latijn schistus, 'leisteen', en color, 'kleur': leikleurig. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Turrialba, Costa Rica.