Alle soorten › Zangvogels › Mierklauwieren › Witflankmiersluiper
Witflankmiersluiper | Myrmotherula axillaris
White-flanked Antwren | Hormiguerito flanquiblanco | Choquinha-de-flanco-branco
De witflankmiersluiper is een van de meest verbreide miersluipers van het tropische laaglandbos. Het mannetje is zwart en grijs met witte, zijdeachtige flankveren die bij het voortdurende vleugelflikken zichtbaar worden. Hij is een vaste deelnemer aan gemengde groepen in de ondergroei, aan beide zijden van de Andes.
Geluid
De zang is een dalende reeks fluittonen, pie-pie-pie-pju. De roep is een tweelettergrepig, dalend tsjie-doe, vaak herhaald.
Opname: Juan Freile — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
10 cm, met een korte staart en een dunne snavel. Het mannetje is leigrijs tot zwartachtig van boven, met een zwarte keel en borst, zwarte vleugels met witte stippen op de dekveren en lange, witte flankveren die vaak onder de vleugel uitsteken. Het vrouwtje is grijsbruin van boven, met lichtere vleugelstippen, een witachtige keel, geelbruine onderdelen en eveneens witte flanken.
Verwarringssoorten
De langvleugelmiersluiper Myrmotherula longipennis mist de witte flanken; het mannetje is grijzer met een zwarte keelvlek, het vrouwtje heeft een grijze kop. De grijze miersluiper Myrmotherula menetriesii is egaal grijs, het mannetje met een zwarte keel, en leeft vooral hoger in het bos. De leigrijze miersluiper Myrmotherula schisticolor leeft op de Andeshellingen boven het laagland en heeft geen witte flanken.
Leefgebied
Onderste en middelste lagen van vochtig groenblijvend laaglandbos op terra firme en in várzea, ook oudere secundaire begroeiing en bosranden, tot ongeveer 1000 m, plaatselijk tot 1200 m. Zoekt in paren kleine geleedpotigen tussen bladeren en lianen, met trillende vleugels, bijna altijd met gemengde groepen in de ondergroei. Het nest is een opgehangen kommetje van plantenvezels.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: in het hele oostelijke laagland en ten westen van de Andes in het Pacifische laagland en de Magdalenavallei. Ecuador: in het Amazonelaagland en in het noordwesten. Peru: in het hele Amazonelaagland en de lagere oostflank. Bolivia: in het laagland en de voetheuvels in het noorden en midden. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van Honduras door Midden-Amerika tot Venezuela, de Guyana's en het Amazonegebied van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Volg een gemengde groep in de ondergroei van laaglandbos; witflankmiersluipers zitten vaak meteen bij de groep. Let op de witte flanken die oplichten als de vogel met zijn vleugels flikt.
Staat van instandhouding
Niet geëvalueerd in de huidige soortopvatting. Algemeen in een zeer groot verspreidingsgebied en verdraagt oudere secundaire begroeiing.
Wetenschappelijke naam
Myrmotherula axillaris | (Vieillot, 1817)
Vieillot beschreef de soort in 1817 als Myrmothera axillaris; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Myrmotherula werd in 1858 ingevoerd door Sclater. De geslachtsnaam is een verkleinvorm van Myrmothera (Grieks murmos, 'mier', en thēras, 'jager'): kleine mierenjager. De soortnaam komt van Latijn axilla, 'oksel', naar de witte veren onder de vleugel en op de flanken. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Cayenne, Frans-Guyana.