Alle soorten › Zangvogels › Mierklauwieren › Langstaartmiersluiper
Langstaartmiersluiper | Myrmotherula longicauda
Stripe-chested Antwren | Hormiguerito pechilistado | Choquinha-de-peito-estriado
De langstaartmiersluiper is een zwart-wit gestreepte miersluiper van de voetheuvels van de oostflank van de Andes, met een iets langere staart dan zijn verwanten. Hij leeft in bosranden, secundair bos en bamboe en komt verspreid voor van het zuiden van Colombia tot in Bolivia. In het Nederlands verwijst de naam naar de staart, in het Engels en Spaans naar de gestreepte borst.
Geluid
De zang is een snelle herhaling van een korte, muzikale frase, ook beschreven als een rustige, eentonige reeks tweelettergrepige tonen. De roep is een dubbele toon gevolgd door een korte, dalende triller, daarnaast zachte tonen en een schor geratel.
Opname: Jacob Wijpkema — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
10–11 cm, slank, met een vrij lange staart voor een Myrmotherula. Het mannetje is zwart-wit gestreept op kop, kruin en rug, met zwarte vleugels met brede witte randen aan de dekveren en een zwarte staart met witte randen en toppen. De onderdelen zijn wit, met fijne zwarte strepen op borst en flanken. Het vrouwtje heeft geelbruine strepen op kop en bovendelen en geelbruine onderdelen, op de borst donkerder dan op keel en buik, met enkele lichtgrijze strepen op de borstzijden.
Verwarringssoorten
De amazonemiersluiper Myrmotherula multostriata heeft een kortere staart en zwaarder gestreepte onderdelen, het vrouwtje een oranjebruine kop; hij leeft in het laagland langs water. Sclaters miersluiper Myrmotherula sclateri heeft gele onderdelen en leeft in de kroon van laaglandbos. De leigrijze miersluiper Myrmotherula schisticolor in hetzelfde hoogtebereik is ongestreept grijs, het mannetje met een zwarte keel.
Leefgebied
Randen van vochtig groenblijvend bos, secundair bos en bamboebestanden op de lagere oostflank, meestal tussen 400 en 1550 m, in Colombia tot ongeveer 1100 m en in Ecuador meestal onder 1000 m. Een geïsoleerde stand in Loreto leeft op ongeveer 150 m in permanent overstroomd bos rond zwartwatermeren. Zoekt in paren kleine geleedpotigen in lage en middelhoge begroeiing, vaak met gemengde groepen. Het nest is een opgehangen kommetje.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: alleen in het zuiden, in Putumayo. Ecuador: op de oostflank, in het noorden in Napo en verder zuidelijk vanaf Morona-Santiago. Peru: op de oostflank van de Andes van het noorden tot in Cusco en Puno, met een geïsoleerde stand in het laagland van Loreto. Bolivia: op de oostflank in La Paz en Cochabamba. Ontbreekt op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek langs wegen door voetheuvelbos op de oostflank, waar bosranden, bamboe en secundair bos elkaar afwisselen, bijvoorbeeld in Manu of langs de weg naar Coroico. Paren zingen vaak vanuit dichte vegetatie langs de rand.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort verdraagt bosranden en secundair bos; het voetheuvelbos wordt plaatselijk gekapt voor landbouw.
Wetenschappelijke naam
Myrmotherula longicauda | Berlepsch & Sztolcman, 1894
Berlepsch & Sztolcman beschreef de soort in 1894 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Myrmotherula werd in 1858 ingevoerd door Sclater. De geslachtsnaam is een verkleinvorm van Myrmothera (Grieks murmos, 'mier', en thēras, 'jager'): kleine mierenjager. De soortnaam komt van Latijn longus, 'lang', en cauda, 'staart'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Chontabamba en La Merced, Centraal-Peru.