Alle soorten › Zangvogels › Mierklauwieren › Imeriorpheusmierkruiper
Imeriorpheusmierkruiper | Hypocnemis flavescens
Imeri Warbling Antbird | Hormiguero amarillento | Cantador-sulfúreo
De imeriorpheusmierkruiper is de noordelijkste van de orpheusmierkruipers in het gidsgebied, met een geelachtig getinte onderzijde. Tot 2007 gold hij als ondersoort van één grote soort, maar verschillen in zang leidden tot een splitsing in zes soorten. Paren leven in dichte ruigte in de onderlaag en zingen vaak in duet.
Geluid
Het mannetje zingt een reeks van zes tot tien heldere fluittonen die geleidelijk lager en heser worden; het vrouwtje antwoordt vaak met een kortere reeks, zodat een duet ontstaat. De roep is een raspend tsjer-tsjer.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
11–12 cm, klein en compact, met een vrij korte staart. De kruin is zwart met witte streepjes, met een witte wenkbrauwstreep en een zwarte oogstreep. De mantel is zwart en wit gestreept, de rest van de bovendelen is olijfbruin met een roodbruine stuit. De vleugels zijn zwart met twee witte vleugelstrepen. Keel en borst zijn licht geelachtig met zwarte streepjes op de borstzijden; buik en flanken zijn okergeel tot roodbruin. Het vrouwtje heeft okerkleurige in plaats van witte vlekjes op de kruin en is iets valer.
Verwarringssoorten
De peruaanse orpheusmierkruiper Hypocnemis peruviana leeft ten zuiden en westen van deze soort, heeft een wittere onderzijde en een zang met een andere opbouw. De guyanaorpheusmierkruiper Hypocnemis cantator leeft verder oostelijk, buiten het gidsgebied, en heeft een wittere keel en borst. De geelbrauwmierkruiper Hypocnemis hypoxantha is feller geel van onder, met een gele wenkbrauwstreep, en foerageert hoger in het bos.
Leefgebied
Dichte onderlaag, lianen en ruigte bij omgevallen bomen in laaglandbos op terra firme, ook aan bosranden, in secundair bos en in bos op witte zandgrond, onder ongeveer 500 m. Zoekt insecten en spinnen tussen bladeren en dunne takjes, meestal tot een paar meter boven de grond, soms in gemengde groepen. Het nest is een open kommetje laag in de vegetatie.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: in het oosten, in het laagland ten oosten van de Andes van Vichada en Meta zuidwaarts tot Guainía en Vaupés. Ecuador, Peru en Bolivia: ontbreekt. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het zuiden van Venezuela en in het noordwesten van Brazilië, langs de bovenloop van de Rio Negro.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Luister in de vroege ochtend in bosranden en lichte plekken in het bos rond Inírida en Mitú naar het duet. De vogels blijven meestal in dichte vegetatie, maar reageren op elkaars zang en komen dan naar de rand van het struikgewas.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort heeft een groot verspreidingsgebied in weinig aangetast bos en verdraagt randen en secundaire groei.
Wetenschappelijke naam
Hypocnemis flavescens | Sclater, 1865
Sclater beschreef de soort in 1865 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Hypocnemis werd in 1847 ingevoerd door Cabanis. De geslachtsnaam combineert Grieks hupo, 'enigszins lijkend op', en knēmis, 'beenkap'. De soortnaam komt van Latijn flavescens, 'geelachtig'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Marabitanas, Rio Negro, Brazilië.