Alle soorten › Zangvogels › Ovenvogels en muisspechten › Inambarimuisspecht
Inambarimuisspecht | Lepidocolaptes fatimalimae
Inambari Woodcreeper | Trepatroncos del Inambari | Arapaçu-do-inambari
De inambarimuisspecht is een slanke muisspecht met een dunne, licht gebogen snavel uit het westelijke Amazonegebied ten zuiden van de Amazone. Hij werd pas in 2013 beschreven, nadat de vroegere gestreepte muisspecht in meerdere soorten was gesplitst; de zang was daarbij een belangrijk kenmerk. De naam verwijst naar het Inambari-gebied, het deel van het Amazonebekken tussen de Andes, de Amazone en de Madeira.
Geluid
De zang is een zachte triller van ongeveer 15 tot 35 tonen, die aan het eind wegsterft, trrrrrr, iets denkend aan de zang van een bekarde. De roep is een korte, hoge toon.
Opname: Dante Buzzetti — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
17–19 cm, slank, met een dunne, licht gebogen, bleke snavel. Kop, rug en vleugeldekveren zijn donker roodbruin, de kruin met weinig of geen lichte vlekjes. Stuit, vleugels en staart zijn kastanjebruin. De keel is effen geelbruin; borst en buik zijn grijsbruin tot olijfbruin met brede, crème tot geelbruine strepen met donkere randen. De seksen zijn gelijk. Jonge vogels zijn donkerder van boven en hebben een grijzere, iets gevlekte kruin.
Verwarringssoorten
De duidamuisspecht Lepidocolaptes duidae lijkt sterk maar leeft ten noorden van de Amazone en de Marañón; de soorten worden vooral naar zang en herkomst gescheiden. De bergmuisspecht Lepidocolaptes lacrymiger leeft hoger in de Andes en heeft een gevlekte kruin en druppelvormige strepen op de onderdelen. De gestreepte muisspecht Xiphorhynchus obsoletus en de druppelmuisspecht Xiphorhynchus elegans zijn groter, met een zwaardere, rechtere snavel, en zoeken lager in het bos.
Leefgebied
Hoog regenwoud op terra firme en in uiterwaarden, minder in moerasbos en overstroomde várzea; ook oud secundair bos en plaatselijk koffie onder schaduwbomen. Meestal onder 1000 m, uitzonderlijk hoger. Zoekt in het bladerdak en de middenetage langs takken en stammen naar insecten en spinnen, vaak in gemengde groepen. Het nest ligt in een holte of spleet in een boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Ontbreekt in Colombia, Ecuador en op de Galápagos. Peru: in het Amazonelaagland ten zuiden van de Amazone en de Marañón, tot in de voetheuvels van de Andes. Bolivia: in het laagland van het noorden en het midden. Buiten het gidsgebied in het westen van Brazilië, ten zuiden van de Amazone en oostwaarts tot de Madeira.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Let in het bladerdak van hoog regenwoud op gemengde groepen; de muisspecht klimt daar langs de dikkere takken. De zachte, wegstervende triller verraadt hem, vooral in de ochtend.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort heeft een groot verspreidingsgebied in grotendeels intact regenwoud, maar is afhankelijk van hoog bos en verdwijnt waar het bos wordt gekapt.
Wetenschappelijke naam
Lepidocolaptes fatimalimae | Rodrigues, Aleixo, Whittaker & Naka, 2013
Rodrigues, Aleixo, Whittaker & Naka beschreef de soort in 2013 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Lepidocolaptes werd in 1853 ingevoerd door Reichenbach. De geslachtsnaam combineert Grieks lepis, 'schub', met kolaptēs, 'hakker, specht', naar het geschubde verenkleed. De soortnaam eert Fátima Lima, beheerder van de vogelcollecties van het Museu Paraense Emílio Goeldi in Belém. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Guajará, Amazonas, Brazilië.