Alle soorten › Zangvogels › Ovenvogels en muisspechten › Bruinvlekboomloper
Bruinvlekboomloper | Margarornis stellatus
Star-chested Treerunner | Subepalo estrellado | Corredor-de-árvore-estrelado
De bruinvlekboomloper is een roodbruine ovenvogel met een klein verspreidingsgebied in het natte bergbos van de westelijke Andes van Colombia en het noordwesten van Ecuador. Hij klimt als een boomklever langs bemoste takken en stammen en steunt op zijn stekelige staart. Een paar witte, zwart omrande vlekken op de borst geven hem zijn Engelse naam.
Geluid
Hoge, dunne tsip-roepjes en een korte, hoge triller.
Opname: Olaf Jahn — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
15–16 cm, met een korte, rechte snavel. Vrijwel geheel warm roodbruin, de bovendelen iets donkerder en de staart helder roodbruin, met uitstekende schachtpunten. De keel is wit. Op de bovenborst ligt een kleine groep witte, druppelvormige vlekken met een zwarte rand; de rest van de onderdelen is egaal roodbruin. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De parelboomloper Margarornis squamiger heeft olijfbruine onderdelen die dicht bezet zijn met witte druppels, een duidelijke witte wenkbrauwstreep, en leeft meestal hoger. De vlekborstboomloper Premnoplex brunnescens is donkerbruin, met een geelbruine keel en veel geelbruine vlekken, en houdt zich lager in het bos op.
Leefgebied
Zeer nat, bemost bergbos en nevelwoud op de Pacifische helling, meestal tussen 1300 en 2200 m. Klimt langs takken, stammen en lianen in de middelste en hogere lagen van het bos, meestal in gemengde groepen, en zoekt tussen mos en epifyten naar insecten en andere geleedpotigen. Over het nest is weinig bekend.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Colombia: op de westflank van de westelijke Andes, van Antioquia zuidwaarts tot Nariño. Ecuador: op de westflank in het noordwesten, ongeveer tot Pichincha. Ontbreekt in Peru, Bolivia en op de Galápagos. Komt buiten het gidsgebied niet voor.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in nat, bemost bos op de westhelling van Nariño of Pichincha en volg gemengde groepen; de soort klimt vaak hoog langs bemoste takken, net als de parelboomloper.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het verspreidingsgebied is klein en het bergbos op de Pacifische helling wordt plaatselijk gekapt; de stand gaat daardoor vermoedelijk achteruit.
Wetenschappelijke naam
Margarornis stellatus | Sclater & Salvin, 1873
Sclater & Salvin beschreef de soort in 1873 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Margarornis werd in 1853 ingevoerd door Reichenbach. De geslachtsnaam combineert Grieks margaron, 'parel', en ornis, 'vogel': 'parelvogel', naar de parelachtige vlekken. De soortnaam stellatus komt van Latijn stellatus, 'met sterren bezet', naar de witte vlekken op de borst. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Provincie Quito, Ecuador.