Alle soorten › Papegaaiachtigen › Papegaaien › Karmozijnbuikparkiet
Karmozijnbuikparkiet | Pyrrhura perlata
Crimson-bellied Parakeet | Cotorra ventrirroja | Tiriba-de-barriga-vermelha
De karmozijnbuikparkiet is een Pyrrhura-parkiet met een felrode buik en blauwe wangen, die zijn hoofdverspreiding in de Braziliaanse Amazone ten zuiden van de Amazone heeft. Het gidsgebied raakt alleen de westrand van dat areaal, in het noordoosten van Bolivia. Groepen bewegen zich snel en roepend door het bladerdak en langs bosranden.
Geluid
Schelle, schrapende roepen, in de vlucht vaak snel herhaald door de hele groep, zoals een hard kreek-kreek. Zittende groepen maken zachtere, kwetterende geluiden.
Opname: Andrew Spencer — CC BY-NC-SA 3.0 · xeno-canto
Herkenning
24 cm, slank, met een lange, getrapte staart. De kop is donker grijsbruin, de bovenwang goudgroen en de onderwang turquoiseblauw. Keel en borst zijn grijsbruin met lichte schubben. Buik en bovenflanken zijn felrood, onderflanken en onderstaartdekveren blauwgroen. Rug en vleugels zijn groen, de handpennen zwart en kobaltblauw; de ondervleugeldekveren zijn rood. De staart is van boven roodbruin. Rond het oog zit een kale, lichte ring. De seksen zijn gelijk; jongen hebben een grotendeels groene buik.
Verwarringssoorten
De groenwangparkiet Pyrrhura molinae heeft groene, geen blauwe wangen en alleen een kleine roodbruine buikvlek; hij leeft vooral verder naar het westen en zuiden in Bolivia. De Hellmayrs parkiet Pyrrhura amazonum en de bonte parkiet Pyrrhura picta hebben een lichte oorvlek, een kleinere rode buikvlek en geen rode ondervleugel.
Leefgebied
Bladerdak en randen van vochtig laaglandregenwoud op terra firme en van secundair bos, ook drogere bossen in de overgang naar het Chiquitano-droogbos, tot ongeveer 600 m. Eet vruchten, zaden en bloesems. Leeft in groepen van tien tot twintig vogels. Het nest ligt in een boomholte.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Bolivia alleen in het noordoosten, ten oosten van de Mamoré, in Beni en het noorden van Santa Cruz. Ontbreekt in Colombia, Ecuador, Peru en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in de Braziliaanse Amazone ten zuiden van de Amazone, in Rondônia, Mato Grosso, Amazonas en Pará.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek langs bosranden en open plekken in het bos van noordoostelijk Santa Cruz, bijvoorbeeld in en rond Noel Kempff Mercado; groepen verraden zich door hun schelle roepen in de vlucht.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd, na eerder als kwetsbaar te zijn aangemerkt. De stand gaat achteruit door ontbossing voor veeteelt en sojateelt in het zuiden van de Amazone; plaatselijk wordt er ook op gejaagd.
Wetenschappelijke naam
Pyrrhura perlata | (Spix, 1824)
Spix beschreef de soort in 1824 als Aratinga perlatus; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Pyrrhura werd in 1856 ingevoerd door Bonaparte. De geslachtsnaam komt van Grieks purrhos, 'vuurrood', en oura, 'staart'. Nieuwlatijn perlatus, 'parelachtig, met parels', van Middeleeuws Latijn perla, 'parel'; waarschijnlijk naar de geschubde borsttekening. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Amazone, Brazilië.