Alle soorten › Papegaaiachtigen › Papegaaien › Kobaltvleugelparkiet
Kobaltvleugelparkiet | Brotogeris cyanoptera
Cobalt-winged Parakeet | Perico alicobáltico | Periquito-de-asa-azul
De kobaltvleugelparkiet is in grote delen van het westelijke Amazonegebied de algemeenste kleine parkiet. Groepen vliegen luid kwetterend boven het bladerdak en verzamelen zich in vruchtdragende en bloeiende bomen. De kobaltblauwe slagpennen zijn vooral in de vlucht te zien.
Geluid
Een schel, hoog tsjiet en een snel, doorgaand gekwetter; een van de meest gehoorde papegaaiengeluiden in het bos van het Amazonelaagland.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
18–19 cm, met een korte, spitse staart en een lichte, hoornkleurige snavel. Het kleed is groen, met een geelachtig groen voorhoofd en een iets blauwige kruin. Op de kin zit een kleine oranje vlek. De handpennen en hun dekveren zijn kobaltblauw. De vogels van de Huallaga in Peru (gustavi) hebben bovendien een gele vleugelboeg en gele dekveren. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De tuiparkiet Brotogeris sanctithomae heeft een geel voorhoofd en geen oranje kinvlek en geen blauw in de vleugel, en leeft vooral langs rivieren. De amazoneparkiet Nannopsittaca dachilleae is kleiner, met een lichtblauw voorhoofd en zonder blauw in de vleugel. Sclaters muspapegaai Forpus modestus is kleiner, met een korte, wigvormige staart en een donkere bovensnavel.
Leefgebied
Het bladerdak en de randen van bos op terra firme en van overstromingsbos, open plekken met hoge bomen en de uitlopers van de Andes, van het laagland tot ruwweg 1200 m. Eet vruchten, zaden, bloemen en nectar, en bezoekt kleilikken. Broedt in een termietennest in een boom of in een holte in een boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het laagland ten oosten van de Andes, van het zuiden tot in de llanos. In Ecuador in het hele oostelijke laagland en de uitlopers. In Peru in het oostelijke laagland en de uitlopers van noord tot zuid. In Bolivia in het noorden en noordwesten, in Pando, Beni, La Paz en Cochabamba. Ontbreekt op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het zuiden van Venezuela en het westen van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In elke grotere boslodge in het Amazonelaagland van Ecuador en Peru, vanaf een uitkijktoren of bij een kleilik in de ochtend. Let op groepen die snel boven het bladerdak vliegen en op het blauw in de vleugel.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is algemeen in een groot verspreidingsgebied met veel ongestoord bos; plaatselijk verdwijnt bos door ontginning.
Wetenschappelijke naam
Brotogeris cyanoptera | (Pelzeln, 1870)
Pelzeln beschreef de soort in 1870 als Sittace cyanoptera; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Brotogeris werd in 1825 ingevoerd door Vigors. De geslachtsnaam komt van Grieks brotos, 'mens, sterveling', en gērus, 'stem, spraak', naar het vermogen menselijke spraak na te bootsen. De soortnaam komt van Grieks kuanos, 'donkerblauw', en pteron, 'vleugel', naar de blauwe slagpennen. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Brazilië.