Alle soorten › Papegaaiachtigen › Papegaaien › Toviparkiet
Toviparkiet | Brotogeris jugularis
Orange-chinned Parakeet | Perico barbinaranja | Periquito-de-queixo-laranja
De toviparkiet is een kleine, groene parkiet van het open en halfopen landschap van het noorden van Colombia. Hij is herkenbaar aan een kleine oranje kinvlek en bruinachtige schouders. Groepen komen veel voor in boomrijke weiden, plantages en dorpen.
Geluid
Een schel, snel tsjit-tsjit en een doorgaand, ruw gekwetter; groepen zijn ook in rust luidruchtig.
Opname: Stephan Risch — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
18 cm, met een vrij korte, spitse staart en een lichte, hoornkleurige snavel. Het kleed is groen, van onder iets geelachtiger. Op de kin zit een kleine oranje vlek. De kleine vleugeldekveren zijn olijfbruin en vormen bruine schouders. De ondervleugeldekveren zijn geel. De seksen zijn gelijk. Jongen lijken op de ouders, met een kleinere kinvlek.
Verwarringssoorten
De groene muspapegaai Forpus passerinus en de gebrilde muspapegaai Forpus conspicillatus zijn kleiner, met een korte, wigvormige staart, en hebben geen oranje kinvlek en geen bruine schouders. De maïsparkiet Eupsittula pertinax is groter, met een lange staart en een bruinachtig gezicht en bruinachtige keel. De kobaltvleugelparkiet Brotogeris cyanoptera heeft ook een oranje kinvlek, maar blauwe slagpennen en geen bruine schouders, en leeft ten oosten van de Andes.
Leefgebied
Open bos, droogbos, bosranden, weiden en akkers met verspreide bomen, plantages, tuinen en dorpen, van het laagland tot ruwweg 1200 m. Eet vruchten, zaden, bloemen en nectar. Broedt in een termietennest in een boom of in een holte in een boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het noorden: in het Caribische laagland, in het dal van de Magdalena en de Cauca, in Urabá en in het noordoosten. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied van het zuiden van Mexico door Midden-Amerika tot het noorden van Venezuela.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
In het boomrijke weidelandschap van het Caribische laagland en in de Magdalenavallei, en in parken en tuinen van steden als Santa Marta. Groepen zoeken voedsel in bloeiende bomen en verraden zich door hun gekwetter.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is algemeen in open, door mensen gevormd landschap; ze wordt plaatselijk gevangen voor de handel in kooivogels.
Wetenschappelijke naam
Brotogeris jugularis | (Müller, 1776)
Müller beschreef de soort in 1776 als Psittacus jugularis; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Brotogeris werd in 1825 ingevoerd door Vigors. De geslachtsnaam komt van Grieks brotos, 'mens, sterveling', en gērus, 'stem, spraak', naar het vermogen menselijke spraak na te bootsen. De soortnaam komt van Latijn jugulum, 'keel', naar de oranje kinvlek. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Bonda, Santa Marta, Colombia.