Alle soorten › Spechtachtigen › Spechten › Lafresnayes dwergspecht
Lafresnayes dwergspecht | Picumnus lafresnayi
Lafresnaye's Piculet | Carpinterito de Lafresnaye | Pica-pau-anão-de-lafresnaye
De lafresnayes dwergspecht is de dwergspecht van het westelijke Amazonelaagland ten noorden van de Amazone, van het zuidoosten van Colombia tot het noordoosten van Peru. Hij is vaker te vinden langs bosranden en in secundair bos dan in hoog, gesloten bos. De soort is genoemd naar de Franse ornitholoog Frédéric de Lafresnaye.
Geluid
Een hoge, dunne, snelle triller, vaak licht dalend, en korte, scherpe tsit-roepjes. Roffelt zacht en kort op dunne takken; bij het foerageren is vaak een zacht getik te horen.
Opname: Mauricio Cuellar Ramirez (@Birding.travel) — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
9 cm, met een korte, spitse snavel. De bovendelen zijn olijfgroen met smalle gele en donkere dwarsbandjes. De kruin is zwart; bij het mannetje met rode stipjes voor op de kruin en witte erachter, bij het vrouwtje alleen met witte stipjes. De onderdelen zijn geelachtig wit met dichte zwarte dwarsbandering. De korte zwarte staart heeft witte binnenranden aan de middelste pennen. Jongen zijn doffer en vager gebandeerd.
Verwarringssoorten
De goudkapdwergspecht Picumnus aurifrons, vooral ten zuiden van de Amazone, heeft een effen olijfgroene rug en een lichter gebandeerde onderkant. De orinocodwergspecht Picumnus pumilus, in het oosten van Colombia, heeft eveneens een effen rug. De geelbuikdwergspecht Picumnus castelnau leeft in várzea en op riviereilanden en heeft een vrijwel ongetekende witachtige onderkant. De roodbuikdwergspecht Picumnus rufiventris is groter, met roodbruine onderdelen.
Leefgebied
Bosranden, secundair bos, open plekken met verspreide bomen, tuinen en plantages en de randen van vochtig laaglandbos, van het laagland tot ongeveer 1200 m in de voetheuvels. Zoekt in dunne takken, lianen en dood hout naar mieren, termieten en hun larven en eitjes. Het nest is een zelf uitgehakt holletje in een dunne dode tak of stam.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het zuidoosten, in het laagland en de voetheuvels van onder meer Putumayo, Caquetá en Amazonas. In Ecuador in het oostelijke laagland en de voetheuvels. In Peru in het noordoosten, vooral ten noorden van de Amazone en de Marañón. Ontbreekt in Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het aangrenzende noordwesten van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek in het oosten van Ecuador langs wegranden en bosranden in het laagland en de voetheuvels, bijvoorbeeld langs de Napo, en in Putumayo in Colombia. Hij sluit vaak aan bij gemengde groepen kleine vogels in lage bomen en lianen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort verdraagt kapvlakten en secundair bos.
Wetenschappelijke naam
Picumnus lafresnayi | Malherbe, 1862
Malherbe beschreef de soort in 1862 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Picumnus werd in 1825 ingevoerd door Temminck. De geslachtsnaam verwijst naar Picumnus, een Romeinse god van vruchtbaarheid en landbouw, broer van Pilumnus, wiens naam verwant is aan Latijn picus, 'specht'. De soortnaam eert Frédéric de Lafresnaye (1783–1861), Frans ornitholoog en verzamelaar. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Ecuador.