Alle soorten › Spechtachtigen › Spechten › Orinocodwergspecht
Orinocodwergspecht | Picumnus pumilus
Orinoco Piculet | Carpinterito del Orinoco | Pica-pau-anão-do-orinoco
De orinocodwergspecht is een kleine, olijfkleurige dwergspecht van het laagland rond de bovenloop van de Orinoco en de Rio Negro. In het gidsgebied komt hij alleen in het oosten van Colombia voor. Hij foerageert in dunne takken en lianen aan bosranden en langs rivieren.
Geluid
Een hoge, dunne, snelle triller, vaak licht dalend, en korte, scherpe tsit-roepjes. Roffelt zacht en kort op dunne takken; bij het foerageren is vaak een zacht getik te horen.
Opname: Mauricio Cuéllar Ramírez — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
9 cm, met een korte, spitse snavel. De bovendelen zijn effen olijfgroen, zonder bandering. De kruin is zwart; bij het mannetje met rode tot oranje streepjes voor op de kruin en witte stipjes erachter, bij het vrouwtje alleen met witte stipjes. De onderdelen zijn geelachtig wit met smalle donkere dwarsbandjes. De korte staart is zwart met lichte binnenranden. Jongen zijn doffer, met minder stipjes op de kruin.
Verwarringssoorten
De lafresnayes dwergspecht Picumnus lafresnayi heeft een duidelijk gebandeerde olijfgroene rug en leeft meer naar het zuidwesten. De kleine dwergspecht Picumnus exilis heeft gele, donker omrande spikkels op de rug en een zwaarder gebandeerde onderkant. De witbuikdwergspecht Picumnus spilogaster heeft een grijsbruine rug en een witte onderkant.
Leefgebied
Randen van vochtig laaglandbos, várzea- en galerijbos, secundair bos en struweel langs rivieren, meestal onder 300 m. Zoekt in dunne takken, lianen en dood hout naar mieren, termieten en hun larven en eitjes. Het nest is een zelf uitgehakt holletje in een dunne dode tak of stam.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In het gidsgebied alleen in het oosten van Colombia, in het laagland van onder meer Guaviare, Vaupés en Guainía. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in het zuiden van Venezuela en het noordwesten van Brazilië.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Zoek langs bosranden en rivieroevers rond Mitú in Vaupés en Inírida in Guainía, vooral in gemengde groepen kleine vogels. Luister naar het zachte getik in dunne takken en de hoge triller.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. Het verspreidingsgebied is groot en nog grotendeels bebost.
Wetenschappelijke naam
Picumnus pumilus | Cabanis & Heine, 1863
Cabanis & Heine beschreef de soort in 1863 en plaatste haar meteen in het geslacht waarin ze nog altijd staat. Het geslacht Picumnus werd in 1825 ingevoerd door Temminck. De geslachtsnaam verwijst naar Picumnus, een Romeinse god van vruchtbaarheid en landbouw, broer van Pilumnus, wiens naam verwant is aan Latijn picus, 'specht'. De soortnaam komt van Latijn pumilus, 'dwerg, klein'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit (volgens de beschrijving).