Alle soorten › Papegaaiachtigen › Papegaaien › Maïsparkiet
Maïsparkiet | Eupsittula pertinax
Brown-throated Parakeet | Perico carisucio | Periquito-de-bochecha-parda
De maïsparkiet is in het gidsgebied een parkiet van het droge, open laagland van het noorden en oosten van Colombia. Groepen trekken luid kwetterend door struweel, savanne en cultuurland en komen vaak in dorpen en tuinen. De soort kent veel ondersoorten, die vooral in de kleur van het gezicht verschillen.
Geluid
Schelle, rollende roepen, zoals krie-krie, in de vlucht; bij het foerageren een doorgaand gekwetter.
Opname: JAYRSON ARAUJO DE OLIVEIRA — CC BY-NC-SA 4.0 · xeno-canto
Herkenning
23–25 cm, met een lange, puntige staart en een donkere, grijsachtige snavel. Het kleed is groen. Gezicht, keel en borst zijn olijfbruin tot grijsbruin; rond het oog zit een smalle lichte ring met een paar oranje of gele veertjes. De kruin is blauwig groen, de buik geelachtig groen. De handpennen zijn blauwig. De seksen zijn gelijk.
Verwarringssoorten
De toviparkiet Brotogeris jugularis is kleiner, met een korte, spitse staart, een oranje kinvlek en bruine schouders. De roodvoorhoofdparkiet Psittacara wagleri is groter, met een rood voorhoofd en een lichte snavel, en leeft vooral op de hellingen. De dwergara Ara severus is veel groter, met een kaal wit gezicht en roodbruine ondervleugels.
Leefgebied
Droog struweel, cactusstruweel, savanne met bosjes, bosranden, mangrove en cultuurland met bomen, ook dorpen en tuinen, vooral in het laagland tot ruwweg 1200 m. Eet zaden, vruchten, bloemen en maïs. Broedt in een holte in een termietennest in een boom.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
In Colombia in het droge Caribische laagland, rond de Sierra Nevada de Santa Marta, op het schiereiland La Guajira, in de Magdalenavallei en in de llanos ten oosten van de Andes. Ontbreekt in Ecuador, Peru, Bolivia en op de Galápagos. Buiten het gidsgebied in Panama, Venezuela, de Guyana's, het noorden van Brazilië en op de Antillen.
- Jaarrond
- donker = kerngebied, licht = dun verspreid
Hoe en wanneer kijken
Langs de Caribische kust van Colombia, rond Santa Marta en in La Guajira, en in de llanos van Casanare en Meta. Groepen komen vaak naar vruchtdragende bomen in dorpen.
Staat van instandhouding
Wereldwijd niet bedreigd. De soort is algemeen en verdraagt cultuurland; plaatselijk worden vogels gevangen voor de kooivogelhandel.
Wetenschappelijke naam
Eupsittula pertinax | (Linnaeus, 1758) (GBIF: Aratinga pertinax)
Linnaeus beschreef de soort in 1758 als Psittacus pertinax; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Eupsittula werd in 1853 ingevoerd door Bonaparte. De geslachtsnaam komt van Grieks eu, 'goed, fraai', en Latijn psittula, verkleinwoord van psittacus, 'papegaai': 'echt papegaaitje'. De soortnaam is Latijn pertinax, 'hardnekkig, volhardend'. Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Curaçao.