Alle soorten › Zangvogels › Tangaren › Mangrovevink
Mangrovevink | Camarhynchus heliobates
Mangrove Finch | Pinzón de manglar | Tentilhão-do-mangue
De mangrovevink is een van de zeldzaamste vogels ter wereld: de wilde stand telt ongeveer honderd vogels, in een paar kleine mangrovebossen op de westkust van Isabela. Hij is nauw verwant aan de spechtvink en gebruikt soms ook een twijgje of stekel om insecten uit spleten te halen.
Geluid
De zang is een korte reeks heldere, herhaalde fluittonen, vergelijkbaar met die van de spechtvink. De roep is een kort, hoog tsjilpje.
Voor deze soort is nog geen opname met een geschikte Creative Commons-licentie beschikbaar.
Herkenning
14 cm, een vrij onopvallend gekleurde vink met een lange, spitse, iets gebogen snavel. Bovendelen olijfbruin, onderdelen vuilwit tot beige met vage donkere streping op de borst. Volwassen mannetjes hebben in de broedtijd een zwarte snavel en vaak een donkerder kop; vrouwtjes en jonge vogels hebben een lichtere, hoornkleurige snavel.
Verwarringssoorten
De spechtvink Camarhynchus pallidus lijkt sterk, maar is iets groter, met een zwaardere snavel en een lichtere, minder gestreepte borst; hij leeft vooral in het hoogland en niet in de mangrove. De kleine boomvink Camarhynchus parvulus heeft een korte, stompe snavel. De boszangervinken Certhidea zijn kleiner, met een dunne snavel.
Leefgebied
Dichte, hoge mangrovebossen met zwarte en witte mangrove langs de kust, met plassen en aangrenzend droog bos. Zoekt insecten, larven en spinnen in schors, dood hout en bladafval, soms met behulp van een twijgje. Bouwt het nest hoog in de mangrove.
Waar de vogel het meest zit, ingedeeld naar de vegetatie-eenheden van de Andes en de westkust.
Verspreiding en trek
Endemisch voor de Galápagos. Komt nu alleen nog voor op de noordwestkust van Isabela, vooral bij Playa Tortuga Negra en Caleta Black; vroeger ook op Fernandina en op andere plaatsen op Isabela, maar daar uitgestorven. Komt niet voor op het vasteland van Colombia, Ecuador, Peru en Bolivia.
- Jaarrond
Hoe en wanneer kijken
De mangrovebossen waar de soort leeft zijn niet vrij toegankelijk; bezoek is alleen mogelijk met toestemming van het nationale park. Bezoekers zien de soort in de praktijk vrijwel nooit.
Staat van instandhouding
Ernstig bedreigd. De wilde stand telt ongeveer honderd vogels op twee kleine plaatsen. De grootste bedreigingen zijn ingevoerde zwarte ratten, die nesten plunderen, en de parasitaire vlieg Philornis downsi. Een beschermingsprogramma bestrijdt ratten en brengt sinds de jaren 2010 jongen in gevangenschap groot om ze weer uit te zetten.
Wetenschappelijke naam
Camarhynchus heliobates | (Snodgrass & Heller, 1901)
Snodgrass & Heller beschreef de soort in 1901 als Geospiza heliobates; omdat ze later in een ander geslacht is geplaatst, staan auteur en jaartal tussen haakjes. Het geslacht Camarhynchus werd in 1837 ingevoerd door Gould. De geslachtsnaam combineert Oudgrieks kamara, 'boog' of 'gewelf', en rhunkhos, 'snavel'. De soortnaam komt van Grieks hēlios, 'zon', en -batēs, 'die betreedt, loper' (van bainō, 'gaan, stappen'). Het eerst beschreven exemplaar kwam uit Tagus Cove, Isla Isabela, Galápagos.